Typdenken over … Reacties op Islam

Jarenlang heb ik me “stil” gehouden als Muslim: mijn vrienden en familie wisten wel dat ik de stap had gezet, en als we mekaar tegenkwamen was er de niet te ontkennen hoofddoek. Werden er vragen gesteld, dan probeerde ik wel te antwoorden, maar vaak bleef het oppervlakkig. Nu, na het opstarten van dit blogje, heb ik ook wel eens zaken durven doorsturen (buiten de blog, gewoon via  email) die hen wat directer aanspreken over Islam. De reacties daarop hebben me aan het denken gezet.

– Er zijn er die gewoon niet reageren. Respectvol afstand houden? Onverschillig of geïrriteerd?

– Van anderen krijg ik dan antwoord in de zin van “jij jouw gedacht en ik het mijne, met alle respect”.

– Of “Ik kan niet geloven in een God in wiens naam zoveel oorlogen zijn gevoerd”.

– En dan de klassieker: “Ik kan me er wel in vinden hoor! Echt mooi en interessant. Maar ik ga toch gewoon Christen blijven. Als we maar goede mensen zijn, dat is toch wat telt!”

Geloof het of niet, dat waren ooit stuk voor stuk MIJN overtuigingen, groeifases in mijn leven.

Respectvol afstand houden

Dat zal zowat de houding zijn van de meeste mensen. Opgroeiend in een wereld die steeds meer toegankelijk werd – “de wereld, mijn dorp” – heb ik altijd “geweten” dat de Islam bestond. We bekeken zelfs foto’s in de godsdienstles – zelfs aan het seminarie, als ik me goed herinner – over de mooie gebedshouding van de Muslim tijdens zijn smeekbede. We mochten zelfs bedenken dat we van mekaar kunnen leren … Maar uiteindelijk bleven ze wel de “anderen”, en wij waren degenen die het uiteraard bij het rechte eind hadden. Islam was die exotische religie waar we ons verder niets van aantrokken.

 

 “Jij jouw gedacht en ik het mijne”

Dan kwam stilaan de Islam dichterbij. Muslims verhuisden naar België! Er werd een beetje vreesachtig naar die migranten gekeken en we deden meewarig over de vrouwen: slobberbroek met een  jurk erover en dan een sjaal op hun hoofd – zonder oog voor kleurencombinaties… Dat destijds “ons ma” nog altijd hààr “sjalleke” opdeed als ze buiten ging, hadden we ineens vergeten. Die vrouwen, DIE vrouwen, die van de ANDEREN, dat waren toch sukkels. Maar ja, het is hun godsdienst en hun cultuur. “Laat ze maar, zolang ze niemand kwaad doen.”

Met het oog op “verdraagzaam samenleven” ontstond de algemene overtuiging dat de verschillende godsdiensten gewoon allemaal een andere manier waren om naar God te kijken. Wie heeft eens niet de vergelijking gehoord met een groepje blinden die een olifant mogen “bekijken” op de tast en dan vertellen wat een olifant is: totaal anders voor degene die de stevige poot vasthad dan voor de blinde met de slurf, de flapoor of dat grappige dunne staartje. Conclusie: het zijn allemaal invalshoeken – samen geven ze een globaal beeld. Dus heeft de een niet meer gelijk dan de ander – we hebben allemaal gelijk en hoeven daarom niet perse onze visie in vraag te stellen.

Dat werkte voor een tijdje, tot ik me ging afvragen wat ècht telt. Want de olifant zou fameus beledigd zijn als je hem alleen als een flapoor ziet! Dus … zou het niet toch van belang kunnen zijn om God te kennen zoals Hij gekend WIL zijn en Hem zo goed mogelijk te volgen, in plaats van me vast te klampen aan die ene (deel)visie?

Ik ging voor de vraag: Wie of wat is God en wat wil Hij van mij?

En dat leidde me tot Islam. Niet de staart, niet de slurf, maar de totaalbeschrijving met gedetailleerde handleiding. En gek genoeg ging ik dankzij de Islam ook inzien dat God in die àndere Openbaringen niets anders had gezegd… Wel hadden mensen hun eigen visie gewoon in Zijn teksten verwerkt, hun beeld van Hem vernauwd tot wat hen het beste lag, om te ontsnappen aan regels die ze te lastig vonden (Zoals Paulus, die besloot dat hij de Wet (van Mozes) gewoon dood verklaarde aangezien hij anders, omwille van die wet, een zondaar was … terwijl Jezus nochtans duidelijk heeft gezegd dat hij die Wet kwam bevestigen!).

 

“Ik kan niet geloven in een God in wiens naam zoveel oorlogen zijn gevoerd”

ZO HERKENBAAR !!! Kruistochten, het terrorisme van de kerk in de geschiedenisboeken, maar ook recentere wandaden van katholieken, protestanten, hindoes èn muslims … èn ongelovigen…

In de lagere school leerden we dat die Kruistochten heroïsche daden waren, “voor God” en zijn Heilig Land. Met tijd komt raad, en de geschiedenis kroop langzaam onder de sloef van de Kerk uit… De waarheid kwam aan het licht: het waren machts- en veroveringsoorlogen geweest. God was door de machtigen misbruikt om de goedgelovige gewone mensen voor hun kar te spannen, op weg naar macht en rijkdom. En ja – de Muslims moesten ginder in het Heilige Land worden tegen gehouden: per slot van rekening kwamen die met dezelfde boodschap als wat de eerste christenen hadden verkondigd, de groep die trouw bleef aan de kern in Jeruzalem, de groep rond Jezus’ broer/ neef Jacobus, die de Wet van Mozes naleefden zoals Jezus hen had opgedragen (“Wie er ook maar een yota aan verandert, kent zijn plaats in de Hel”). Zij verkondigden opnieuw:

Jezus was een Profeet van God, die God aanbad maar zelf niet God was!

Hadden ze dan in de beginjaren van het Christendom al die mensen voor niets vermoord?!Destijds was het gelukt om de Drievuldigheid erdoor te drukken, de leer van Paulus die Jezus niet had gekend, en die dan nog eens werd aangepast aan wat de zonnevereerder Constantijn oplegde via het concilie van Nicea. Nu moesten ze weer van voren af aan beginnen, anders was alles voor niets geweest. Dus: “Allen daarheen en moorden en slachten maar!” De getuigenissen, van kruisvaarders zelf vaak, spreken van waden door het bloed – niet van soldaten, maar van vrouwen en kinderen.

Als je vasthoudt aan de idee dat ze dat deden voor God, dan  kom je inderdaad in de verleiding om die kerel netjes aan de kant te schuiven. Zo iemand wil je niet kennen, laat staan over je leven laten heersen. Maar kijk je naar de FEITEN, zowel in Zijn Openbaringen door de eeuwen heen als in eerlijker verslagen van de geschiedenis, dan weet je dat God zorg voor elkaar eist, zorg voor het leven – zelfs dat van planten en dieren – verdediging van mensenlevens en mensenrechten. Mensen die mekaar naar het leven staan, sleuren God erbij om hun zaak plausibel te maken voor de naïevelingen die ze voor hun kar willen spannen. Net zoals de IRA-ellende in Ierland niets met God te maken had: het was niet zozeer een strijd tussen katholiek en protestant, maar tussen een onafhankelijkheidsbeweging en de groep die bij de UK wilde blijven.

Zo heb ik geleerd de twee van elkaar te onderscheiden. En als jij met diezelfde overweging worstelt en daarom God uit je leven wilt bannen, dan nodig ik je uit om gewoon met je gezonde verstand te kijken naar èn de geschiedenis èn de teksten van de Openbaring veeleer dan naar daden van mensen die deze teksten misbruiken.

Wie eerlijk is met zichzelf, en de kernboodschap van àl Gods Openbaringen erkent, weet dan ook dat de moordende “Muslims” van 11 september 2001, en zoveel andere triestige en drieste aanslagen, eveneens hun eigen agenda hadden die niets met Islam te maken heeft… Als het al Muslims waren!

Doden is taboe in de Islam, tenzij in een strijd van man tot man, waarbij je moet kiezen tussen doden of gedood worden – of wanneer je onrecht bestrijdt en een onschuldig slachtoffer verdedigt. Met andere woorden: het mag alleen in de strijd TEGEN terrorisme, tegen tirannie en verdrukking. En ja, het wordt misbruikt. En niet alleen door mensen met een Muslim achtergrond…

(Zie hiervoor een aparte bijdrage onder “Misverstanden” – “Ooggetuige moet zwijgen” – steunend op het verhaal van William Rodriguez, de conciërge van de WTC torens, de laatste man die buitenkwam – nadat hij honderden levens had gered)

“Ik ga toch gewoon (…) blijven”

Dit antwoord is zo oud als de wereld, en ik had dezelfde houding toen ik mijn man leerde kennen. Hoezeer ik waardeerde wat hij me vertelde en wat ik over Islam las, ik dacht alleen maar: “Ik ben en blijf Christen en ik ga hem ook tot het Christendom bekeren.” Allah zelf vertelt in de Quran, dat de mensen van alle volkeren hebben gezegd: “Jamaar, onze ouders deden het zo; dat gaan wij nu toch niet veranderen.” Gods antwoord is het mijne geworden: “En wat als ze fout zaten?” Ze hebben het goed bedoeld, en ik bid God dat Hij hen daarvoor zegent en dat Hij rekening houdt met hun goede intenties.

De vraag voor jou is, zoals die voor mij was: Wat is belangrijker? Vasthouden aan wat ik heb meegekregen, ook al zie ik er de fouten duidelijk van in, enkel omdat ik het zo van mijn ouders heb gekregen en me veilig voel in die oude vertrouwde gebruiken? Of denk ik verder, aan het leven nà dit leven, wanneer ik voor God zal komen te staan en ik zal worden beoordeeld op MIJN keuzes, gedaan op basis van wat IK wist? Want met wat ik wist, wist ik dat … ik meer Muslim was dan Christen, afgaand op wat ik over God voelde, geloofde en had geleerd…

Eigenlijk is het logisch om van het Christendom door te groeien naar de Islam. Veel Christenen zullen je vertellen dat ze eigenlijk niet meer geloven in de Drieëenheid of de Goddelijke natuur van Jezus (volledig God en volledig mens). Ze noemen zich Christen omdat ze gedoopt zijn … maar hebben intussen hun eigen godsbeeld opgebouwd op basis van èn hun teleurstelling in de Kerk, èn hun zelf verworven inzichten aan de hand van andere religies of op basis van wetenschap of wat dan ook… Je hoort het steeds vaker in gesprekken met Christenen: “Ja maar dàt geloof ik ook niet. Ik zie het eerder zo”. Strikt genomen onderschrijf je dan al niet meer de geloofsbelijdenis, die je tot Christen mààkt.

De meest logische volgende stap is dan ook om te kijken of dat Godsbeeld misschien ergens anders bevestigd wordt, zodat je zekerheid krijgt dat je op de Weg zit die God voor jou heeft bepaald. Je doel is toch God te kennen, te gehoorzamen en te volgen op Zijn voorwaarden? Of bepaal je zelf wat God wil?

Kijk dan even binnen bij de Islam:

Er is maar één God – er is maar één Schepper. Je kan dan ook moeilijk aan iemand anders iets vragen, want die kan niets doen tenzij de Schepper het toestaat. Aanbid dus die éne Schepper en niet allerhande heiligen. Die éne God heeft altijd dezelfde Boodschap doorgegeven aan de mensen, dezelfde manier van leven opgelegd (het Arabische woord hiervoor is DIEN, wat te vaak als godsdienst wordt vertaald). Adam en Eva leefden volgens die regel, Abraham bracht die leefregel in de praktijk en alle Profeten na hem.

De kern van die leefregel? Geef toe dat je in handen bent van je Schepper, geef je over aan Hem en gehoorzaam zijn geboden en verboden, vraag wat je nodig hebt van Hem alleen en ervaar daardoor de enorme rust en tevredenheid die Hij altijd al voor je heeft voorbestemd.

Alle mensen die de fantastische gave van Hem hebben gekregen om als meest voorbeeldige mens onder de mensen van hun tijd Zijn Woord te verkondigen waren Zijn Profeten: Adam, Abraham, Mozes, Jesaja, Johannes de Doper, Jezus, Muhammad en zovele meer – moge Allah hen allen zegenen en Zijn Vrede schenken – en dus is het logisch hun voorbeeld na te volgen. De beste manier om zeker te zijn dat je het goed doet, is om die Openbaring en dat Voorbeeld te volgen waarvan je de beste garantie hebt dat ze correct zijn overgeleverd sinds de tijd van hun openbaring… 

Zelfs ongelovige wetenschappers hebben vastgesteld dat dit soort betrouwbaarheid alleen wordt teruggevonden in de Quran en de Ahadith (Verhalen en Overleveringen) over de Sunnah (Levensweg, daden en uitspraken) van Profeet Muhammad (vrede en zegeningen over hem)

Islam is logisch!
Z
elfs voor christenen!

Lees bijvoorbeeld eens:  http://islamnewsroom.com/news-we-need/316-muslimpriest/#story
De Nederlandse vertaling: https://mariaminislam.wordpress.com/2011/04/05/priester-en-muslim-tegelijk/
Dat is het verhaal van Ann Holmes Redding, een vrouwelijke priester in de Anglicaanse kerk, die zichzelf omschrijft als zowel Christen als Muslim… en priester bleef tot ze door haar kerk uit haar ambt werd ontzet. Haar keuze brengt natuurlijk enige controverse mee, waarover ze zegt dat ze zich  niet meteen geroepen voelt om al die tegenstellingen zelf  op te lossen, aangezien zelfs binnen één en dezelfde godsdienst meningsverschillen bestaan over meerdere details. “Waarom zou ik dan mijn tijd verspillen met te proberen om de hele Christelijke leer te verzoenen met de gehele Islam? Op het meest elementaire niveau vind ik de beide godsdiensten compatiebel, en meer heb ik niet nodig.”

Ik wil je daarom uitnodigen:

Blijf niet onverschillig aan de kant staan.
Daarvoor is onze wereld te klein,
te gevarieerd en interessant…
en daarvoor ben jij (en je leven nu
en na dit leven) veel te belangrijk.

Durf  – en dat geldt voor iederéén,
ook voor mij,  jezelf en je keuzes in vraag stellen.
Alleen zo kom je uit bij wat ècht waardevol is
en kan je met grotere zekerheid geloven
dat je de juiste keuzes hebt gemaakt.

Oordeel op basis van FEITEN en niet van interpretaties over mensen, gedachtengoed en zelfs God, zodat de mensen die de geschiedenis manipuleren jou niet op het verkeerde been zetten.
Het laatste wat je wil is gemanipuleerd worden.
Noch door de één, noch door zijn tegenstander, toch?

En tot slot: klamp je niet vast aan waar je nu staat.
Groeien, leren en veranderen maakt nu eenmaal deel uit
van het leven. Of we het wilden of niet, we moesten
van de kleuterklas naar de lagere,
en later naar de middelbare school…
We konden niet kind blijven, moesten opgroeien
en verantwoordelijkheid opnemen.
Dat geldt ook voor je relatie tot God:
je beginpunt kan niet je eindpunt zijn,
er is altijd meer te leren, meer te doen.
En vooràl op dat vlak is het van eeuwig-levensbelang
dat je nergens blijft steken.

Wees van één ding overtuigd: ik veroordeel niemand (Wie ben ik? Hoe zou  ik durven?), ik waan me niet beter dan een ander. Alleen zou ik het onverantwoord vinden dat ik een schat ontdek en jullie er niet op wijs! Vind je niet dat het iets voor jou is, dan weet ik van Allah dat Hij leidt wie Hij wil, en dan kan niemand anders die persoon nog laten afdwalen – en omgekeerd – en dan zal niets van wat ik zeg daar iets aan veranderen.

Maar ik moet het wel gezegd hebben. Bij deze. En ik hoop oprecht dat iets van wat ik heb verteld de klik was waarmee Hij de deur voor je opent!

(*) De teksten hebben geen eigen auteurs. Het Evangelie van Marcus is niet van Marcus, Lucas niet van Lucas enzovoort: de Bijbelteksten die we nu hebben (ik heb het dus niet over de oorspronkelijke Openbaring, waarvan die Bijbelgeleerden toegeven dat de oorspronkelijke tekst voorgoed verloren is) werden opgebouwd uit verschillende bronnen, auteurs namen verhalen van anderen over, hadden Jezus meestal niet meer zelf gekend, copiïsten hebben tijdens hun werk onvermijdelijk fouten gemaakt die mettertijd geleidelijk als kerntekst worden overgenomen door andere copiisten, teksten en verhalen werden toegevoegd of gewijzigd om “catechetische” of andere redenen, teksten verdwenen omdat ze niet compatiebel waren met de leer die de meeste kans op populariteit maakte… Dat zijn allemaal vaststellingen die zijn gedaan, niet door de vijanden van de Kerk, maar door haar eigen exegeten – en zelfs al destijds door Augustinus, die er voorstander van was om alles wat niet logisch was, om teksten die mekaar tegenspraken, om zaken die wetenschappelijk als onjuist waren bewezen uit de Bijbel te halen, want, zo zei hij: “God maakt geen fouten. Dus als er een fout in de tekst staat, dan is die van mensen, niet van God.”  (Ik zoek me suf naar de tekst op internet, maar het zou in een van zijn brieven staan – nr 72 of 73)
Op pag 18 in de volgende publicatie wordt verwezen naar brief 71 van Augustinus, ook over problemen met de overlevering en de tekst van de Bijbel. Het artikel zelf  duidt al op het bewustzijn, in de Kerk, van al te veel fouten, slechte vertalingen, enzovoort in de VIERDE EEUW (klik op het boek om het te lezen): http://issuu.com/raymond_hausoul/docs/de_overlevering_van_de_bijbel
Dit bericht werd geplaatst in Sprokkels en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.