De daad bij het woord

(auteur: Mariaminislam)

Op de jaarlijkse wereld-vrede-conferentie (*) komen tienduizenden mensen samen om naar de belangrijkste hedendaagse geleerden van de Islam te luisteren en hun geloof te verdiepen. Grote nadruk wordt gelegd op het belang niet-Muslims uit te nodigen, zodat ze de Islam leren kennen van binnenuit, midden de Muslims, lerend met hen. Tijdens de vragenronde na een spreekbeurt mogen om beurten een man en een vrouw aan de microfoon komen. Iedereen moet netjes in de rij wachten. Maar wie niet-Muslim is en een vraag wil stellen, heeft voorrang.

Zo komt Satish aan de microfoon. De moderator herhaalt dit principe nog eens en vraagt dan aan de persoon die aan de beurt is zijn naam en beroep te geven:


“Goedenavond. Mijn naam is Satish.
Ik ben een niet-Muslim.
En ik geloof in de filosofie van de Islam.
Maar ik ben niet bekeerd tot de Islam.
Zal ik een plek krijgen in het Paradijs?”
 


Waarop de spreker van die avond:


“Als je gelooft in de Islam is er geen reden
waarom je je niet tot de Islam zou bekeren.
Want in de Islam leidt het geloof tot daden,
echt geloof leidt tot daden.


Ik geef je een voorbeeld:

Stel dat je baas je zegt dat je een bepaald project moet afwerken binnen de week die komt, en dat hij iedereen zal ontslaan die het niet doet. Als je echt gelooft in je baas en je hebt die baan nodig, ga je niet luieren op je werk. Je gaat meteen aan de slag en je zult er alles aan doen om tegen het einde van die week je werk te hebben gedaan.

Als het weerbericht aankondigt dat het vandaag zwaar zal regenen, dan neem je je voorzorgen: je neemt je paraplu mee, je vermijdt de weg waarvan je weet dat die onder water kan komen te staan, …

Omdat je in dat feit gelooft, handel je ernaar.
In de Islam maakt geloof daden noodzakelijk. Als je oprecht gelooft, moet je dat verkondigen, je moet het aankondigen met het getuigenis : “Ashadu An la illaaha illa Allah, wa ashadu ana Muhammadan Rasoel’Allah” (Ik getuig dat er geen godheid waardig is aanbeden te worden behalve Allah, en ik getuig dat Muhammad de Boodschapper van Allah is). En eens je het hebt aangekondigd, moet je er ook naar handelen, door tot God te bidden, door liefdadigheid aan de armen te geven, door te vasten tijdens de maand Ramadan,… Je moet je devotie en toewijding laten zien in woord èn daad èn geloof. En dit is een kernpunt in de Islam.

Daarom vraag ik je: als je klaar bent om de Islam te omhelzen en je gelooft in de Islam, waarom omhels je het dan niet? Waarom neem je de Islam niet aan?
We weten niet wanneer de dood ons haalt, we weten niet wanneer de Engel des Doods onze ziel zal wegnemen… Wat weerhoudt je van deze belangrijke stap? Deze stap is veel belangrijker dan elke andere beslissing die je ooit hebt genomen.

Ik vraag het je hier en nu dat, als je gelooft in de Islam,
je de Islam ook omhelst. Ben je daartoe bereid?”

Er ontstaat wat verwarring omdat de microfoon van Satish intussen werd uitgeschakeld. Hij wordt gevraagd met zijn hand teken te doen als hij inderdaad zijn geloof nu, publiek, wil uitspreken. Dat doet hij … waarop hij naar het podium wordt geroepen en uitspreekt voor die enorme massa, voor jou en mij, wat hij al zolang gelooft zonder het naar buiten te hebben gebracht:

“Ashadu An la illaaha illa Allah,
wa ashadu ana Muhammadan Rasoelu’Allah”!

“Allahu Akbar” is de kreet die we “Takbier” noemen,
en die je aan het einde in de hele zaal hoort: Allah is groter!

Allah is groter! Waarom?
Hij is groter dan alles wat bestaat,
groter dan alles wat we ons kunnen voorstellen,
groter dan alles wat ons ervan weerhoudt
om voor ons geloof uit te komen
en desnoods de moeilijke gevolgen te aanvaarden…

Allah is zo groot dat hij die man,
die daar stuntelig en verward zijn Shahada uitspreekt,
op datzelfde moment al zijn zonden van zijn hele leven vergeeft.

Hij is zo groot dat Hij elk van die zonden omzet in een goede daad,
wat hem een enorme voorsprong geeft op de meesten van ons:
zonden = 0, goede daden = ontelbaar (want wat mispeutert
een mens al niet in een leven van 30-40 jaar…)

Allah is zo groot dat vanaf dat moment
die man een volwaardig lid wordt van de Muslim Ummah,
zonder onderscheid in taal, ras, afkomst, familie, job,…
behalve dat van de kracht van zijn geloof,
de kracht waardoor hij naar die microfoon durfde grijpen
en misschien wel het mooiste geschenk uit zijn leven kreeg:
de uitdaging die hem de moed gaf om die vitale stap te zetten,
een eerste stap op weg naar het Paradijs!


Ik wens je diezelfde moed wanneer je vaststelt

dat ook jij gelooft dat er maar één is die het waard is
dat je in Hem gelooft, Hem aanbidt en dankt voor Zijn Schepping,
en wanneer je erkent dat wat in de Quran staat
niet door een mens kan verzonnen zijn,
dat Muhammad dus inderdaad een bijzondere Gezant was
van de Schepper, Heerser en Verzorger van alles wat bestaat!

 

Bekijk het filmpje – en andere van die conferentie – op
http://www.youtube.com/watch?v=9YBdSH_N06c&NR=1

(*) De vraagsteller was Br. Satish Babu. Dit voorval vond plaats op 11 januari 2008 tijdens de tiendaagse  “Vision of Islam Convention” (conventie “Visie van Islam”) in Chennai (Madras, India). Dit vragenuurtje vond plaats na Yasir Qadhi’s spreekbeurt “Invite To The Way of Paradise” (Uitnodigen tot de Weg naar het Paradijs).
http://www.youtube.com/results?search_query=invite+to+the+way+of+paradise&aq=f

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Muslim worden en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.