QURAN : een Mirakel van Allah

Na het stuk over de Quran als Leiding, vertelt N.A. Khan het verhaal van de eerste keer dat zijn dochtertje, zijn eerste kind, er heel alleen in slaagde te gaan rechtstaan… net terwijl hij in Salaah was! Hij zag het vanuit zijn ooghoeken – en had bijna zijn vrouw geroepen, zegt hij. Maar hij reciteerde toch verder… De volgende woorden van de Soera die hij op dat moment voor zijn Salaah reciteerde waren: “Laat jullie geld, of jullie kinderen jullie niet afleiden van het gedenken van Allah. En wie dat doen zijn de ultieme verliezers.”… Hij vertelt dat hij zowaar vergat dat hij een kind heeft! En hij gaat verder:

Alle theoretische kennis over dat vers vervalt in het niets tegenover het besef dat dit vers JOU aanspreekt, over JOUW gezin, JOUW leven… Subhaan Allah! Dat is therapeutische Salaah, de reden waarom jij en ik Arabisch leren. Als het niet je bedoeling is om tranen te storten wanneer je voor Allah staat, dan is er iets mis.

En dan nu kort het tweede punt: Quran waarderen en erkennen als een wonder van Allah. Ik heb geprobeerd (in de tiendaagse cursus die hier wordt afgesloten, nota van de vertaler) jullie te wijzen op enkele van de wonderen van de Quran op het vlak van zijn schoonheid. Maar zijn wonderen zijn eigenlijk eindeloos. Om jullie toch een idee te geven van het verschil tussen onze Iman en de Iman van de Sahaba, juist door dit gebrek aan kennis, vraag ik je hier eens over na te denken:

Je buurman komt op een dag naar je huis. Je kent hem al twintig jaar. En daar staat-ie: “Ahmad, hum… Vorige nacht kwam er een engel naar me toe en hij zei me dat ik een boodschap moet doorgeven namens God. En aangezien jij mijn buurman bent, dacht ik dat ik best bij jou kon beginnen.” … Als Muslims weten we dat er geen boodschappers meer komen. Maar wat als hij naar iemand anders toegaat? Hoe gaat die reageren? “Je bent gek! Wat heb je gisteravond gegeten?” Of je zwijgt stil, en achter je rug toets je het noodnummer in. Geen haar op je hoofd acht het mogelijk dat de man die voor je staat de waarheid spreekt!

Wat was het dat de Boodschappers aan de mensen gingen zeggen? “Allah is één”, dat is nog aanvaardbaar. Maar als ze zeggen “Ik ben een Boodschapper van God, ik spreek namens de Heer der Werelden, luister naar mij zonder vragen te stellen…” Kan je dat makkelijk aanvaarden? Neen! Het is al niet gemakkelijk om het te zèggen! Ze plaatsten zichzelf in de vuurlinie, stelden zich bloot aan vernederingen en spot, omdat Allah hen heeft opgedragen iets te zeggen dat wij vandaag makkelijk kunnen geloven omdat we met miljoenen zijn. Maar wat als je de eerste, de enige bent die hem erkent? De psychologische marteling die een Boodschapper moest doorstaan, dat kunnen we ons nooit inbeelden. En we zullen ook nooit de pijn voelen van de Dawah van de Sahaba. Zij waren degenen die het allergekst werden verklaard. Geloven in God is gemakkelijk. Maar als God er iemand van ons uitpikt en me zegt wat ik moet doen… dàt is veel moeilijker om te aanvaarden!

In die onmogelijke situatie heeft Allah de laatste Boodschapper (vrede en zegeningen zijn met hem) een bewijs gezonden, om de mensen die vonden dat wat hij zei onmogelijk was het zwijgen op te leggen. Allah zond een overtuigend bewijs dat hij wel degelijk een Boodschapper is, en waardoor je – eens je het snapt – zult weten dat dit Boek nooit het werk van een mens kàn zijn. Hij heeft ons de Quran gegeven als doorslaggevend bewijs voor de waarachtigheid van wat de Boodschapper (vrede en zegeningen over hem) beweerde. De Quran is het bewijs voor de Boodschapper, en de eerlijkheid en het karakter van de Boodschapper zijn het bewijs voor de waarachtigheid van de Quran. Het werkt in beide richtingen.

Wij hebben een groot voordeel gekregen
in vergelijking met de volkeren voor ons.

Ten tijde van Musa (vrede zij met hem) zagen de mensen hoe het water zich splitste. Als je daarvoor nog sceptisch was, maar je zag dit, dan zei je meteen “Ik geloof!”. Twee generaties later vertel je het verhaal aan je kleinkinderen en misschien geloven ze – of niet. En dan vertellen jouw kleinkinderen het aan hùn kleinkinderen: “Jullie overgrootvader zag hoe het water zich splitste.” “Jaja, we hebben dat verhaal al zo vaak gehoord…” Wat gebeurt er op de zondagsschool? “Weet je, de wijfjeskameel van Allah… en Isa (vrede zij met hem) en de blinde…” en die kinderen zuchten eens “Jaja, ik weet het al”… Van de mensen die het hadden gezien, kon je onmogelijk nog hun geloof doen wankelen. Maar wie er later over hoort, vindt er niets bijzonders meer aan. Allah heeft deze Ummah gezegend, omdat de Quran geen mirakel is dat de ogen aanschouwen, maar één voor de oren om te horen. Dus het mirakel is, in zijn geheel, van generatie op generatie op generatie bewaard gebleven. Het is niet iets dat wordt doorverteld als “Ik heb iets fantastisch gezien..” Het fantastische heb JIJ hier voor je!

Weet je wat mijn leerlingen zegden toen ik dit aan mijn zesdejaars uitlegde? “Goh Broeder Nouman, dat is toch niet fair!” En ik “Hoezo, niet fair?” Een van de jongens zei: “Al die Profeten hebben zulke toffe dingen gekregen, en wij alleen maar een boek!” En weet je – hoe godslasterlijk het ook mag klinken – hij heeft daar wel een punt! Het is een boek dat daar ergens op een schap ligt… We noemen het “het grootste mirakel aller tijden.” Wat maakt onze bewering dan zo anders als wanneer een Christen dat over zijn Bijbel zegt? Het is hun kennis en waardering van de Quran àls een Mirakel waardoor de Sahaba, telkens ze hem hoorden, volledig overtuigd waren. Stel je voor dat je om de zoveel uren voor het water mag staan en ziet hoe het zich splitst… Kan je je voorstellen wat voor een Iman je zou hebben? ZIJ voelden dat Mirakel aan telkens ze in de Salaah stonden!

Er is een reëel verschil tussen hun Iman en de onze, want zij waardeerden de Quran op de twee niveau’s: als herinnering, de ultieme spirituele herinnering, en tegelijk als een Mirakel… Het is van vitaal belang dat we de Quran in beide aspecten waarderen, want dit beïnvloedt de kracht van onze overtuiging en de manier waarop we ons leven leiden. Er blijft geen spoor van twijfel over!

“Fantastisch: de Quran is Leiding, de Quran is een mirakel …
Maar hoe zit het met mij? Wat moet ik daarmee?

Er zijn drie soorten gelovigen – en dit haal ik uit een fantastisch Tafsirboek, geschreven door Amin Ahsan Aslahie (*) – eens ze hebben erkend dat de Quran Leiding is.

* Beproevingen ondergaan en slagen.
De eerste soort zijn zij die zeggen: “Inderdaad, Allah geeft mij Leiding en als ik in dit Boek iets ontdek dat mijn leven een andere richting geeft, dan verander ik mezelf.” Je manier van spreken verandert, de wijze waarop je je kleedt verandert, de manier waarop je eet, het soort vrienden dat je erop nahoudt, het soort werk dat je doet, je inkomen, je omgang met je familieleden… En wie zijn de eersten die deze veranderingen opmerken? Je familie: “Gaat het wel goed met je? Je bent zo veranderd! We zijn allemaal Muslim, weet je! Je hoeft niet zo èrg Muslim te zijn!” De vader zal zijn dochter waarschuwen: “Wat heb je op je hoofd?! Je gaat zo toch niet naar buiten he?! Dit is Amerika! Wie wil er nog met je trouwen als je er zo uitziet?!” Dat soort dingen zullen ze zeggen en dat doen ze trouwens niet uit haat, maar juist omdat ze van je houden en zich zorgen om je maken. Dat is niets nieuws. Telkens als mensen zich meer op hun geloof gingen richten, dachten hun families in eerste instantie aan krankzinnigheid als de enig mogelijke verklaring.

En wat gebeurt er dan? Vooral voor de jongeren hier: luister goed!
Degenen die niet gelijk met jou evolueren, wachten geduldig af
tot je faalt voor een toets of tot je je vader eens afsnauwt,
en dan zullen ze zeggen: “Is het dàt wat die Islam van jou je leert?!”

Ze wachten gewoon op een fout van jouw kant om de schuld te kunnen geven aan – wie? De godsdienst… Ze zeggen de meest kwetsende, sarcastische, giftige dingen tegen je en je kan het niet tegenhouden en jij moet het pikken, want ze zijn familie. Maar uiteindelijk – een jongeman van 18-20 raakt snel opgehitst – snauw je terug: “Jullie willen me dwingen de cultuur te volgen. Ik probeer de Sunnah te volgen en jullie hebben nog niet eens de juiste Aqida!” En knal, de deur slaat dicht… En nu ga je volop Khalaqaat bijwonen en cursussen… Niet zozeer omdat je die zo graag wil volgen, maar omdat je de situatie thuis niet aankan. Je wil er gewoon wegblijven.
Dit is nu juist het grote gebrek van onze jeugd: je moet een bredere rug ontwikkelen, je moet leren daarmee om te gaan. Wat ze ook roepen en zeggen, het is ok. Wat ze ook doen, het kan niet erger zijn dan wat de vader van Ibrahiem (vrede zij met hem) deed. Vaak zeggen jongeren me: “Mijn ouders snappen het gewoon niet” Wat dan nog als ze het niet snappen? Daar gaat het niet om! Waar het om draait is dat, als jij deze Leiding wil volgen, je een brede rug moet hebben. Er zijn mensen van voor ons die levend begraven werden vanwege hun geloof en jij kan nog niet tegen een scheldpartij? Slik het gewoon.

Wees Allah dankbaar dat we het gemakkelijk hebben!
We zijn ondankbaar omdat we geen Sabr hebben.
Sabr en Shukr gaan hand in hand:
als je geen geduld hebt, ga je klagen, en het feit dat je klaagt
is een teken dat je niet dankbaar bent.

Allah geeft je deze kansen om je persoonlijkheid te ontwikkelen,
om verdraagzaam te worden. Ik geef je een goede raad. Als je de Leiding begint te volgen – vooral de jonge broeders en zusters – en je krijgt er thuis problemen door: doe méér thuis, sla al eens een les over, stofzuig het hele huis, koop bloemen voor je moeder, masseer haar voeten, vul vaders belastingbrief in … Doe iets! In plaats van Islam te associëren met de opstandigheid van hun kind, zullen ze het nu in verband brengen met dienstbaarheid, een beter karakter, een beter gedrag!
De volgende stap is dat je je vrienden gaat verliezen. Het wordt dus nog erger. Nadat je je op je Dien hebt gericht, wil je je tijd niet meer verspillen en dus ga je minder “hangen” met je vrienden. Aan de ene kant heb je dus je familie tegen en aan de andere kant verlies je je vrienden. En als klap op de vuurpijl besef je dat je inkomen Haraam is, dus verlies je ook nog eens je geld… Met andere woorden: het lijkt wel alsof, eens je je naar deze Leiding richt, alles wat een bron van vreugde voor je was verandert in een bron van lijden. Van alle kanten! En dit is de ultieme psychologische test van Allah, subhaanahu wa ta aala. Als je deze beproeving doorstaat en deze moeilijkheid te boven komt, geeft Allah je Zijn ultieme geschenk: èchte Iman, uit waardering voor de Leiding, want je hebt er met je pijn voor betaald. Na deze beproeving, vind je plots rust in je gebed, je voelt je nu aangetrokken tot gehoorzaamheid aan Allah. Je ervaart het niet meer als een last… En Allah begint deuren voor je te openen die je je nooit had kunnen voorstellen. Hij brengt je in contact met mensen, je begint je oude vrienden te vervangen door veel betere vrienden. En dat doet Hij omdat jij hebt beslist dat je Zijn Leiding “au sérieux” wilt nemen.

Je moet er veel moeilijkheden voor doorstaan, hou je daar mentaal klaar voor: “Denken de mensen dat ze kunnen zeggen ‘Ik geloof’ en dat ze niet zullen worden beproefd?” Nee hoor: “We hebben de volkeren voor hen grondig op de proef gesteld.” Niemand ontsnapt aan die test. Dat is dus de eerste soort mensen, die deze beproevingen ondergaan en slagen. En dat is de minderheid – we vragen Allah ons tot hen te laten behoren.

 * De tweede soort mensen bevestigen wel dat de Quran Leiding is, en een Mirakel… “Maar ik kan het gewoon niet aan.” Heb je ooit al gehoord: “Bid jij echt vijf keer per dag? Da’s fantastisch zeg! Elke dag? Op tijd?! Ik zou dat niet kunnen! Allah heeft jou heel bijzonder gezegend. Bid voor mij dat Hij mij ook zo zegent.” Even in de rand: het gebed, dat het absolute minimum is voor het praktische leven van de Muslim, is het equivalent van de wet. Het overtreden van de wet is een misdaad, niet? Dus niet bidden is in de Islam misdadig gedrag. Je zegt toch ook niet tegen iemand: “Stop jij aan èlk rood licht? Werkelijk elk?! Elke dag?! Tjonge dat zou ik niet kunnen!” Zo dènk je toch niet, want je weet dat het de wet is – en die overtreed je niet.
Onze houding tegenover het gebed is verdraaid geraakt…

Mensen die beweren dat ze niet in staat zijn om de Leiding te volgen, uiten eigenlijk godslaster. Allah zegt in Zijn Boek verschillende keren: “Allah belast niemand tenzij volgens zijn vermogen.” Dus als Allah mij de “last” van het gebed heeft opgelegd, de “last” om Haraam te vermijden, de “last” om de Faraa’id (verplichtingen) na te komen, dan betekent dat per definitie dat ik dat aankan. Er is geen extra vermogen dat ik niet heb en een ander wel. Wat me tegenhoudt zijn mijn uitvluchten.

* En dan is er uiteindelijk het derde type. De eerste engageerde zich om te veranderen, de tweede zocht excuses. De derde bewéért zich voor die verandering in te zetten, maar verandert niet echt. En ter compensatie van het feit dat hij niet verandert, gaat hij of zij er meer en meer over praten. Zoals de aanvoerder van de Munaafikoen die steevast het woord nam voordat de Profeet (vrede en zegeningen over hem) kon spreken: “O mensen, dit is de Boodschapper van Allah! Jullie moeten aandachtig naar hem luisteren!” … Hij wil dat iedereen zijn toewijding ziet … Wat de hypocriet doet is zijn gebrek aan verandering verbergen achter woorden, holle woorden.

En dit zeg ik niet opdat jullie kunnen zeggen: “Ja, ik kan je zo meteen al twee mensen hier noemen waar dat op slaat. En ik kan maar beter hun namen opschrijven voor ik het vergeet.” Dat is mijn bedoeling niet! Het probleem van de hypocrisie is namelijk een maatstaf waarmee je niemand anders màg beoordelen tenzij… Jezelf!
Iedereen die zegt “Laa illaaha illa Allah” wordt tegen die beschuldiging beschermd door onze PLICHT om altijd het beste over de ander te veronderstellen: “het voordeel van de twijfel” onder àlle omstandigheden! Maar voor jezelf? Alleen jij kan het weten… Allah’s Boodschapper (vrede en zegeningen over hem) zegt ons: “De enige die hypocrisie vreest, is de gelovige en de hypocriet is degene die er zich veilig voor waant.” We moeten bang zijn dat onze woorden enkel maar woorden zijn die zich niet in daden vertalen. Dat is een heel reële angst. Dàt is de vrees van de Sahaba. Ze liepen niet te pochen dat zij ware gelovigen waren. Umar (radhiallahu anhu) was doodsbang uit schrik dat hij een Munaafiq zou zijn. Umar! Radhiallahu anhu! Hoe kunnen WIJ dan veilig zijn?! Onmogelijk.

Het laatste punt, en daarmee sluit ik af, insh’Allah:
Deze hypocriete houding uit zich op verschillende manieren.

Eén ervan is: “Laten we een verdunde versie van de Islam presenteren en onszelf voordoen als de helden van de ‘verlichte, hervormde Islam’. Wij zijn de fakkeldragers, de helden van deze godsdienst!” Wat je daar doet is het compromitteren van deze Dien, terwijl je je voordoet als zijn held! Een ander belangrijk hypocriet complot dat deze Ummah teistert, is wanneer je gaat zeggen: “Ik geloof de Quran. Maar die geleerden, die waren ultra-orthodox en enggeestig. We moeten onze visie verruimen.” Als je met hèn klaar bent, zeg je: “Enkele van die Sahaba… Het waren toch geen Boodschappers, he? We hoeven ze niet per se te volgen!” En dan de volgende stap: “Nou… Die Sahaba. Zij zijn het die de Hadith hebben doorgegeven. We kunnen die Hadith dus niet echt vertrouwen. We kunnen beter alleen op de Quran steunen.”
De èchte reden hiervoor is dat de Quran bepaalde richtlijnen bevat die hun precieze maat en vorm krijgen in de Sunnah. Zoals met het gebed: dat staat niet stap voor stap beschreven in de Quran, maar in de Sunnah. Maar jij wil niet bidden. Wat is dan het gemakkelijkste om te doen? Je zegt “Jullie zijn niet ruimdenkend! Volgens jullie Hadith?! Mijn God wat zijn jullie achterlijk! Wij volgen de Quran!” Dat is een van de ultieme complotten van de hypocrisie. En er is geen enkele intellectuele basis voor. Een kind kan hen van antwoord dienen: Als je van één van beide (Quran en Hadith) zegt dat ze onbetrouwbaar zijn, dan zegt je dat ze alleBEI niet te vertrouwen zijn. De mensen die de Quran hebben doorgegeven zijn namelijk dezelfde mensen die de Ahadith hebben doorgegeven! Neeneenee: ofwel geloof je of je gelooft niet. Je moet kiezen aan welke kant je staat. Zo simpel is het!

Ik bid dat Allah je laat groeien in je kennis van Tajwied.
Ik bid dat Hij je laat groeien in het memorizeren van de Quran.
Ik bid dat Hij je laat groeien in je kennis over de Quran.
Ik bid dat Hij je laat groeien in je liefde voor de Quran,
en Khushu in je gebeden, en dat Hij onze kinderen inspireert,
al onze kinderen, al onze gezinnen, al onze ouderlingen,
met de liefde voor het reciteren van dit Boek,
voor het in de praktijk brengen van dit Boek,
voor het trekken van lessen uit dit Boek,
voor de Dhikr van dit Boek en voor het onderhouden
van een relatie met dit Boek zoals de relatie was
die de Gezellen van de Boodschapper (moge Allah tevreden zijn
met hen, en voor hem Allah’s vrede en zegeningen) ermee hadden.

Als we dat kunnen verwerven,
dan wordt dit een heel andere gemeenschap
.
Moge Allah ons onze tekortkomingen vergeven, en vooral de mijne omdat ik mijn mond niet kan houden en wel eens onaangename dingen zeg. Dus als ik iemand van u heb beledigd: het spijt met oprecht. Het was me een enorme eer om de kans te krijgen jullie in deze gemeenschap van dienst te zijn. En ik hoop dat jullie het leuk vonden – ik in ieder geval wel. (*) Lees zijn inleiding van “Taddhabbur al Quran” voor wie Urdu kent. Voor wie dat niet kent is het eerste volume van zijn werk vertaald onder de titel “Pondering over the Quran”.

bron: http://www.youtube.com/watch?v=qtAM98Vr7bs

“Extracting Guidance from Quran”
Slotsessie van een tiendaagse cursus Arabisch
door Nouman Ali Khan in Houston (Texas – USA)
vervolg van https://mariaminislam.wordpress.com/2011/12/13/quran-leiding-…ou-persoonlijk/
(samengevatte vertaling – deel 2 vanaf minuut 23:50)
Dit bericht werd geplaatst in Muslim zijn is... en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.