Waarom Islam?

vertaling van “Why believe in Islam?” Nouman Ali Khan
In antwoord op een vraag naar het waarom van sommige regels in de Islam gaf Nouman Ali Khan dit als antwoord:

De vraag is ruimer dan dat. De Quran – of de Islam – verbiedt verschillende zaken en je kan op elk daarvan een “waarom” plakken: waarom slachten de Muslims hun dieren zoals ze dat doen? Waarom mogen ze geen varkensvlees eten? Waarom mogen ze geen intrest verbruiken, of een andere vorm van ongepaste toename in rijkdom? Je kan voor elke wet naar het waarom ervan vragen.

Het ruime antwoord daarop is:
Als iemand ervan overtuigd is
dat dit Openbaring van God is,
dan heb je het antwoord op de vraag
naar het waarom van wat Hij zegt

niet meer nodig om te doen wat Hij zegt.
De vraag is veeleer:

Waarom moet ik geloven dat dit Openbaring is?
Als die “waarom” wordt beantwoord verdwijnen
alle andere “waaroms” als sneeuw voor de zon.

Het is nutteloos dat je als Muslim aan iemand gaat uitleggen waarom we geen alcohol drinken: “Kijk naar wat er op vrijdagavond gebeurt nadat de mensen zijn uitgeweest. Zie hoeveel mensen er omkomen bij auto-ongevallen. Kijk naar het misbruik onder invloed van alcohol. En de gezondheidsrisico’s, enzovoort.” Dat zijn niet de redenen waarom Muslims geen alcohol drinken. Zelfs als geen  enkel van die problemen bestond, zouden we nog stééds geen alcohol drinken. En wat zou onze reden daarvoor zijn? God heeft “nee” gezegd.

De echte vraag die je moet stellen is dus niet “Waarom drinken jullie geen alcohol?”, maar “Waarom geloven jullie dat dit van God komt?” – “Waarom geloven jullie dat de Quran van God is en dat hij het absolute Woord van God is. Wat is het dat jou daarvan overtuigt?” Dàt is de kernvraag.

Ik wil het publiek, en ook iedereen die de Islam vertegenwoordigt, oproepen om zo te denken. We krijgen soms microscopische vragen over ons geloof. Ze vragen “Waarom bid je ’s avonds?” “Waarom bidden jullie vijf keer?” “Waarom geef je 2,5 % en geen 2,6 aan verplichte liefdadigheid?” “Waarom drie gebedseenheden voor het avondgebed en vier later op de avond? Wat is de achterliggende logica?” “Waarom gaan jullie op bedevaart naar Mekka?” “Waarom bidden jullie in die richting?”

Al die “waarom”-vragen verdwijnen in het niets als je vraagt naar het fundamentele “waarom”: “Waarom geloof je dat de Islam de waarheid is?” Het is alsof je vraagt naar de takken, terwijl je moet vragen naar de wortel waaruit al die takken voortkomen.

Vraag uit het publiek:
“Waarom is het dan dat we in de Quran geloven?
Waarom geloven we dat de Islam de waarheid is?”

Dat is dus inderdaad de vraag. Dat is een echte vraag. Waarom geloof IK dat de Islam de waarheid is, waarom geloof JIJ dat het de waarheid is? Waar het op aan komt is dat deze godsdienst de vraag beantwoordt die jij en ik ons onbewust stellen. We zijn geschapen met een aangeboren, voorgeprogrammeerde goedheid in ons. Het is een goedheid die dankbaar wil zijn wanneer ons iets goeds overkomt, een geweten dat weigert te aanvaarden dat we zomaar zonder doel of betekenis werden geschapen. En we zijn op zoek naar wat dat doel van ons leven is. Wat is dat doel? Hoe bedank je iemand die je heeft geschapen?

En dan komt daar de Quran die, in essentie, volgende dingen doet:

Hij laat je Iemand ontdekken die geen gebreken heeft, die het waardig is alle lof en dankbaarheid te ontvangen, die niemand nodig heeft tussen jou en Hem. Er zijn geen bemiddelaars. Weet je, heel wat godsdiensten worden gekenmerkt door het feit dat iemand jou met God verbindt, een tussenpersoon die de klappen voor je opvangt zodat JIJ geen verantwoording hoeft af te leggen tegenover God, alleen maar tegenover die persoon tussen jullie in. Die regelt je zaakjes dan wel.

Wat doet de Islam? De Islam zegt me dat ik zèlf tegenover God zal komen te staan en verantwoording zal moeten afleggen. En als ik trouwens iets van God wil, dan moet ik Hem dat rechtstreeks vragen. Hij staat dicht genoeg bij me. De Quran zegt: “Wij zijn dichter bij hem dan zijn halsslagader.” (De Edele Quran 50:16). Met andere woorden: God luistert rechtstrééks en onmiddelijk naar mijn gebeden.
Dat is gezien vanuit een moreel standpunt:

ik zocht mijn weg en de Islam biedt me de meest duidelijke,
directe, rechtstreekse toegang tot God zelf, zonder bemiddelaar.

Iets anders wat godsdiensten bieden is een vorm van hiërarchie. Er zijn mensen die hoger geplaatst zijn in het geloof, en je moet via hèn gaan om met God in contact te komen.  Een soort clerus, zeg maar, die je niet in vraag mag stellen want ze zijn zonder gebreken en zonder zonden. Niets daarvan in de Islam. De enige mensen wiens onschuld door God werd beschermd zijn de Profeten zelf. Allemaal. Na hen is ieder van ons vatbaar voor fouten. Onze ‘role models’, de voorbeelden die we navolgen, zijn degenen die lang voor ons leefden, niet wie nu leeft want die kunnen elk moment slachtoffer worden van verderf. Ook dat is dus weer vanuit moreel standpunt.

Laten we dat nu combineren met de intellectuele kant. Iemand vraagt: “Waarom geloof je dat dit het Woord van  God is? Het kan toch net zo goed geschreven zijn door iemand middenin de woestijn, die dit verhaal heeft verzonnen, en het is beroemd geworden?” Mensen zeggen het voortdurend: het raakte bekend.

Wat overtuigt MIJ – en dit gaat nu over mij persoonlijk –
dat dit het Woord van God is?

Ik heb mijn verhaal al eerder verteld: Aan de universiteit volgde ik enkele cursussen filosofie, en ik verloor mijn geloof. Ik weigerde een hele tijd nog in de Islam te geloven. Het is pas nadat ik mijn geloof had verloren – ik was in essentie een ‘scepticus’ geworden – dat ik de uitleg van de hele Quran hoorde, van kaft tot kaft, onder begeleiding van een leraar. Ik ging er niet naar luisteren vanuit gelovig standpunt. Ik zat met een aantal vragen en ik zocht een antwoord. En ik was ervan overtuigd dat ik dààr net niét de antwoorden zou vinden die ik zocht. Totdat, tot mijn grote verbazing, mijn vragen stuk voor stuk voor stuk verbrijzeld werden. Dat Boek heeft me letterlijk op mijn knieën gedwongen. Ik voelde me er klein door. Ik moest me overgeven:

Dit kan niet anders dan van God zijn.

Dààrna begon ik de Arabische taal te leren, omdat ik er nieuwsgierig naar was. Dat was met de hulp van een goede leraar, die bereid was mijn vervelende vragen te dulden en te beantwoorden. Daarom voel ik me niet beledigd door vragen, want ik was vroeger ook zo, snap je?  Nu zijn argumenten me hebben geraakt, wilde ik de Quran zelf kunnen lezen, en dus begon ik Arabisch te leren en bestudeerde ik de Quran zonder een vertaal-filter tussen hem en mij. En iedere keer was er wel weer iets nieuws dat ik ontdekte, en het voelde telkens aan alsof ik opnieuw Muslim werd: “Dit kàn niet van een mens komen. Onmogelijk!” Niet alleen zuiver vanuit een filosofisch, logisch, rationeel zwart-wit standpunt. Maar je innerlijk schreeuwt het gewoon uit: “Dit kan enkel het Woord van God zijn!” En de intellectuele argumenten – de nuances, de taal van de Quran, de schoonheid van die taal, zijn historische integriteit, … – dat allemaal komt nog bovenop datgene wat je geweten intussen allang bereid is te zeggen. Het is een combinatie van dat alles.

En ik hoop dat ik dit duidelijk genoeg maak, want er zijn mensen die enkel op zoek zijn naar logische argumenten. Maar diep vanbinnen willen ze niet dankbaar zijn tegenover een Schepper. Ze zullen sterven al redenerend, maar zonder ooit hun Schepper te vinden. Ze zullen hem niet vinden, want mensen zijn niet louter rationeel. Ja, ons geloof heeft een rationeel aspect en daar moet aan voldaan worden. Maar we worden pas naar de Leiding gedreven als ons geweten ons zegt: “Ik moet het doel van mijn  leven vinden.” Als dat verlangen in iemand is gestorven, dan kan geen enkel filosofisch argument het nog terugbrengen. Geen enkel.

Toen ik ze oprecht benaderde kreeg ik het gevoel dat dit Woord, deze Openbaring mijn geweten – dat zwak was – versterkte, maar ook dat mijn vertrouwen en mijn geloof sterker en sterker werden naargelang ik er meer over studeerde.

En nu breng ik mijn tijd door met Arabisch te onderwijzen, om andere studenten te helpen de schoonheid van deze taal te vatten en te waarderen. Niet om ze te bewijzen dat dit het Woord van God is. Ik wil namelijk zien hoe de lamp bij hèn gaat branden, ik wil hun gezicht zien wanneer ze ineens snappen wat die éne Ayah betekent, wat die bepaalde uitspraak inhoudt en ze denken: “Wow…! Da’s van God!” Ik hoef hen dat niet te vertellen. Ik geniet ervan te zien hoe ze het zelf ontdekken. Ik wil niet dat het een debat wordt. Echt niet.

Laat gewoon het oordeel aan je geweten over.

Zo zie ik het: het is een uitnodiging.
God heeft de Profeet niet gezegd
dat  hij moest debatteren.
Hij zei gewoon:
“Draag deze woorden aan hen voor.
En als er iets goed in hen is
en ze geven het een eerlijke kans,
dan zorg Ik voor de rest.”

Dat is wat de Quran voor mij heeft gedaan en wat ik hoop dat hij dat doet voor de hele mensheid. Dat is nu de taak van de Muslims: om te proberen de Quran zodanig mee te delen dat hij ons geweten aanspreekt en dat van de hele mensheid.

bron: http://www.youtube.com/watch?v=1oj8RXhf92g
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Foei Islam ?, Muslim zijn is... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.