Typdenken over Pasen …

(auteur : Mariam)

De eitjes liggen er al maanden, van lang voor de vasten begon. Het carnavalsgedruis, dat bedoeld is de vasten in te luiden, houdt maar niet op. En net zag ik in de “Metro” op de trein de foto van christenen die Palmzondag vieren. De Goede Week is ingezet… Herinneringen dringen zich op.

Toen ik nog Christen was, hield ik meer van Goede Vrijdag dan van Pasen, meer van het offer waartoe Jezus bereid was dan van de Verrijzenis. Dat offer, dàt maakte indruk. Jezus wist wat er zat aan te komen, en in de Tuin van Getsemane werd het hem even teveel. Hij weende “bloed en tranen” en hij smeekte God, met wie hij zo’n mooie band had dat hij hem Vader noemde: “Neem deze beker van mij weg. Maar niet mijn wil geschiede, maar de Uwe.” En hij was klaar: als hij zou moeten sterven, dan zou hij zich niet verzetten.

Eeuwen daarvoor stond een vader op de top van een berg met een mes in zijn hand, het lemmet op de keel van zijn zoon. Hij en zijn zoon waren klaar. Als God echt wilde dat deze vader zijn zoon zou slachten als offer, dan waren ze allebei bereid. En dat was voldoende voor God: Hij had de totale overgave, onderwerping en gehoorzaamheid van Abraham en Ismael aan Zijn Wil gezien. Dàt was wat Hij wilde bereiken. Geen mensenoffers, geen onnodig lijden… Maar gehoorzame onderwerping van Zijn dienaren. En dus hield Hij Abraham tegen en gaf hem een ram om te offeren en maakte Hij van Abraham de meest geëerde aller tijden, stamvader van de grote wereldgodsdiensten en Zijn “Vriend”.

Kijkend naar Getsemane, kan ik me niet anders meer voorstellen
dan dat God  ook dàn de Barmhartige was die Hij eeuwen daarvoor al was. Dat Hij geen mensenoffer verlangde
.

Niet van Abraham, niet van Jezus en niet van ons. Maar die onderwerping, die overgave, die gehoorzaamheid wel. In Jeruzalem dit keer geen ram. De Joden en de Romeinen wilden hun executie. Wie of wat er die dag gekruisigd werd was een gelijkenis, zegt Allah, en Jezus werd, net als profeet Eli, levend ten hemel opgenomen.

Nu, als Muslim, besef ik pas goed waarom ik toen zo van Goede Vrijdag hield. Ja ook omdat het een opluchting was dat iemand was gestorven voor mijn zonden. Maar geef toe: hoe eerlijk is het dat er eigenlijk geen verantwoording meer moet afgelegd worden, aangezien alles al is vergeven? En dat terwijl de Bijbel, ook in uitspraken van Jezus, duidelijk zegt dat niemand wordt gestraft voor de zonden van een ander (denk aan het verhaal over de blindgeborene en de vraag van de apostelen).

Wat er ècht zo mooi is aan Goede Vrijdag is dat geloof.
Zo wil ik ook geloven :
God  laat zien wat Hij van mij wil en ik doe het. Punt.

Ik ben bereid. Ik sputter niet tegen, ook al ben ik bang.
Hopelijk bereik ik ooit dàt niveau van onderwerping en overgave…

God heeft ons Profeten gestuurd om ons te leren hoe we ons tegenover Hem moeten gedragen. Ze gaven ons leefregels, maar waren vooral ook zelf levende voorbeelden van hoe je tegenover God staat: gehoorzaam, nederig, in overgave… in Islam (Arabisch woord voor overgave, gehoorzaamheid, onderwerping, in totale oprechtheid)…

Mogen deze dagen van gedenken en bezinnen jou,
mijn Christen familielid, vriend(in), collega, onbekende lezer…
leiden naar een herbronning in je relatie met God.

Moge het voorbeeld van deze prachtige Profeet Jezus,

Zoon van Maria, je inspireren om te doen als hijzelf:
bidden tot,  afhangen van, gehoorzamen aan …
je onderwerpen aan de éne en enige God
(zoals in de kaligrafie hierbij:
Allahu Wahdahu,
Allah is de éne unieke en enige), de Schepper van

alles wat was, is en zal zijn.

AMEN! AMIEN!

Liefs! Mariam / Marijke

Dit bericht werd geplaatst in Sprokkels en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.