Zamzamwater : Allah’ s geschenk voor de gelovigen

Telkens de tijd voor de Hajj komt, word ik herinnerd aan de wonderen van het Zamzamwater. Laten we terugkeren naar waar het allemaal begon. In 1971 schreef een Egyptische doctor een brief naar de Europese pers waarin hij beweerde dat het Zamzamwater niet drinkbaar is. Ik dacht meteen dat dit gewoon een soort vooroordeel tegen de Muslims was, aangezien hij zijn bewering steunde op de veronderstelling dat de bron werd vervuild door het afvalwater van de stad, doordat de Kaba op een diepgelegen plek staat (onder zeeniveau), in het centrum van de stad Mekka.

Gelukkig bereikte dit nieuws de intussen overleden Koning Faisal van Saudi Arabië, die heel kwaad werd en besloot het ongelijk van deze provocerende uitspraak van de Egyptische doctor te bewijzen. Hij gaf het Ministerie van Landbouw en Watervoorziening meteen opdracht het Zamzamwater te onderzoeken en stalen ervan naar Europese laboratoria te sturen om het op zijn drinkbaarheid te testen. Het ministerie gaf toen de “Jeddah Power and Desalination Plants” (instelling voor engergievoorziening en ontzouten van water) de opdracht deze taak uit te voeren. Daar is waar ik als ingenieur ontzouten tewerkgesteld was. Ik werd aangewezen voor deze opdracht.

Ik herinner me dat ik op dat punt helemaal geen idee had van hoe de bron die dit water bevat eruit zag. Ik ging naar Mekka, meldde me aan bij de authoriteiten bij de Kaba en legde het doel van mijn bezoek uit. Ze wezen me een man toe die me alle hulp moest bieden die ik nodig had. Toen we de bron bereikten, kon ik moeilijk geloven dat een plas water, ongeveer iets als een kleine vijver van zo’n 18 x 14 voet (ongeveer 5,48 x 4,26 meter), de bron was die al sinds haar ontstaan in de tijd van Ibrahim (vrede zij met hem), vele eeuwen geleden, jaarlijks miljoenen liters water leverde voor de Hajji’s (de bedevaarders).

Ik begon mijn onderzoek met het opmeten van de bron. Ik vroeg de man om me de diepte van de bron te tonen. Hij nam een douche en daalde dan af in het water. Toen rechtte hij zijn lichaam. Ik zag dat het water hem tot net boven de schouders reikte. Hij was zo’n vijf voet acht inch groot (ongeveer 1,7 m). Daarop bewoog hij van de ene hoek van de bron naar de andere (steeds rechtopstaand, aangezien hij zijn hoofd niet in het water mocht dompelen) op zoek naar een opening van een leiding in de bron, om te zien waarlangs het water binnenkwam. Hij meldde echter dat hij geen enkele opening of buis in de bron kon vinden. Ik bedacht iets anders. Het water kon makkelijk snel worden weggehaald met behulp van een grote pomp die bij de bron stond om het Zamzamwater in opslagtanks over te pompen. Op die manier zou het waterniveau lager komen te liggen, waardoor we plek zouden kunnen vinden waar het water de bron binnenkomt.

Tot onze verbazing konden we bij het pompen niets vinden. Ik wist echter dat dit de enige methode was waarop we de ingang van het water voor deze bron konden vinden, dus besloot ik deze procedure te herhalen. Deze keer gaf ik de man opdracht om op één plek te blijven staan en zorgvuldig uit te kijken of hij iets ongewoons in de bron zou waarnemen. Na een tijdje hief hij plots zijn handen en riep: “Alhamdolillah! Ik heb het gevonden! Het zand danst onder mijn voeten terwijl het water opborrelt uit de bodem van de bron.” Daarop verplaatste hij zich tijdens het wegpompen heen en weer doorheen de bron en stelde vast dat ditzelfde fenomeen zich overal in de bron voordeed. De toestroom van water door de bodem van de bron was op elk punt even sterk en hield zo het waterniveau constant.

Nadat ik mijn waarnemingen had afgerond, nam ik stalen van het water om ze in de Europese laboratoria te laten onderzoeken. Voor ik de Kaba verliet, deed ik bij de paatstelijke instanties navraag over de andere bronnen in de omgeving Mekka. Er werd mij verteld dat deze bronnen meestal droog stonden. Toen ik mijn kantoor in Jeddah bereikte, rapporteerde ik mijn bevindingen aan mijn baas. Hij luisterde met grote belangstelling, maar maakte een erg irrationele opmerking als zou de Zamzambron inwendig in verbinding staan met de Rode Zee. Hoe zou dat kunnen, aangezien Mekka 75 kilometer van de zee ligt en de bronnen die zich voor de stad bevinden gewoonlijk droog blijven?

De resultaten van de waterstalen die door de Europese laboratoria werden onderzocht en het staal dat we zelf analyseerden in ons eigen laboratorium bleken allemaal zo goed als identiek te zijn. Het verschil tussen Zamzamwater en ander (stads-)water ligt aan de hoeveelheid calcium en magnesiumzouten. De concentratie daarvan is lichtjes hoger in het Zamzamwater. Dat kan de reden zijn waarom dit water vermoeide Hajji’s verfrist. Maar nog belangrijker is het feit dat het water fluoriden bevat die een kiemdodende werking hebben.

Bovendien toonden de opmerkingen van de Europese laboratoria aan dat het water wel degelijk drinkbaar is. Zo werd bewezen dat de uitspraak van de Europese doctor fout was. Toen dit aan Koning Faisal werd gerapporteerd, was hij uiterst tevreden en beval hij het tegensprekende bewijs te publiceren in de Europese pers. Eigenlijk was het een zegen dat dit onderzoek naar de chemische samenstelling van het water werd verricht. Hoe meer je onderzoekt, hoe meer je namelijk met verbazingwekkende feiten wordt geconfronteerd en hoe meer je ontdekt dat je impliciet gaat geloven in de mirakels van dit water dat Allah als een geschenk heeft gegeven voor de gelovigen die van wijd en zijd naar deze woestijn komen voor hun bedevaart.

Sta me toe een aantal van de kenmerken van Zamzam op te sommen. Deze bron is nog nooit opgedroogd. In tegendeel, ze heeft altijd al aan de vraag naar water voldaan. Ze heeft sinds haar ontstaan altijd dezelfde zoutwaarde en smaak behouden. Haar drinkbaarheid werd altijd universeel erkend, aangezien pelgrims van over de hele wereld jaarlijks de Kaba bezoeken voor de Hajj en Umrah, maar nog nooit over het water hebben geklaagd. In tegendeel, ze hebben steeds genoten van het water dat hen verfrist. Water smaakt overal anders. De aantrekkingskracht van het Zamzamwater is altijd al universeel geweest.

Dit water werd nooit chemisch of met chloor behandeld zoals dat wel het geval is met water dat naar de steden wordt gepompt. In de meeste bronnen ontstaat biologisch leven en vegetatie. Dat maakt het water ondrinkbaar door de ontwikkeling van algen die smaak- en geurproblemen veroorzaken. Maar in het geval van de bron van het Zamzamwater was er geen enkel teken van biologisch leven.

Eeuwen geleden was Hajar (de moeder van Ismaïl, vrede zij met hem) wanhopig op zoek naar water bij de heuvels van Safa en Murwa, om aan haar pasgeboren zoon Ismaïl (vrede zij met hem) te kunnen geven. Terwijl ze van de ene plaats naar de andere rende in haar zoektocht naar water, verscheen er een plas water aan de oppervlakte die zich, door de Genade van Allah, ontwikkelde tot een bron die later Zamzam zou worden genoemd.

bron: http://www.islamicfinder.org/articles/article.php?id=136&lang=

______________________________

Mariam aan het woord:

Dezer dagen herhalen de Hajji’s van vandaag die zoektocht naar levengevend water…
Wij die er niet bij zijn kunnen in ons hart meeleven,
dankbaar zijn om dit wonderbaarlijke geschenk
en bidden dat we er ooit terplekke van zullen mogen proeven …
En uiteraard danken we Allah voor de vele, ontelbare andere zegeningen
die we dag na dag van Hem mogen ontvangen.

Lees ook: https://mariaminislam.wordpress.com/2011/10/23/kan-je-de-hajj-niet-verrichten/
Dit bericht werd geplaatst in Hajj - de grote Bedevaart en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.