Buitenaards leven in de Quran … En dan?!

Buitenaards leven? En dan?!

Wat zijn onze prioriteiten?

Tijdens de vragenronde na een spreekbeurt over opvoeding, komt er een vraag waarbij N.A.Khan eerst en vooral reageert door te zeggen : “Ik hoop dat op zich alleen al youtube haalt.” En dat is Alhamdolillah ook gebeurd!


De vraag is:
“Er zijn aanwijzingen dat er buitenaards leven is, buiten de planeet Aarde,
en blijkbaar zouden er enkele verwijzingen hiernaar in de Quran staan.”

Het antwoord van N.A. Khan:

Ja inderdaad, er zijn enkele Ulamaa die het hierover hebben gehad, over enkele Ayaat. Mijn reactie hierop is vooral: “Wie maalt daarom?!”

Waarom? Omdat we zulke grote problemen hebben op dit moment, echt enorme problemen vlak voor onze neus, dat we geen tijd hebben om ons met dat soort zaken bezig te houden! Als mensen me komen vragen: “Wat is jouw mening over de verjaardag van de Profeet?” dan zeg ik “Ik hèb geen mening over de verjaardag van de Profeet!”. Want dat is helemaal geen aandachtspunt.

Een punt is dat onze kinderen drugs gebruiken!
Het punt is dat jongeren de Islam verlaten! Dàt is een punt!

Wil je je energie verspillen aan debatten over de vraag of iets halal of haram is, of biddah of sunnah, als er mensen zijn die de Dien zèlf de rug toekeren?! Wat scheelt er met je?! Dat is een “non-issue”! Of we acht Tarawieh moeten bidden of twintig, dat maakt mij niet uit. Er zijn mensen die helemaal NIET bidden! Bid er voor mijn part dertien, het kan me niet schelen. Als iemand tenminste al naar de moskee komt!
Kom tenminste al naar de moskee!

Heb je er een idee van hoeveel zusters me hebben aangesproken? Ik geef een cursus over Surat-ul-Rahmaan en daarin heeft Allah het over het Hellevuur. En ik herinner de mensen eraan dat we ons moeten zorgen maken om onze families, dat we hen moeten redden van de Hel. Zusters komen naar me toe en zeggen me: “Mijn man is verslaafd aan alcohol. Wat moet ik doen? Ik weet niet wat ik moet doen! Ik weet niet eens waar ik hulp kan vinden.” Een Muslim gezin! En hij is op dat moment in de moskee. Hij zit daar, maar hij is verslaafd aan alcohol. En hij wordt kwaad als je hem erop aanspreekt. En diezelfde kerel gaat met mij een debat aan over de vraag of ik Rafa’idain (*) doe voor de Ruku of niet… Meen je dat?! Heb je niets anders om over te praten?!
Snap je wat ik bedoel? WIJ moeten die problemen uitschakelen.

We moeten leven geven aan de èchte problemen:

* ouderschap, de opvoeding van onze kinderen.
* Onze dochters opvoeden, in het bijzonder onze dochters.
* Zelfvertrouwen schenken aan de zonen van de Islam. Hoe brengen we de Da’ees voor deze Ummah voort?
* Hoe gaan we onszelf en de Ummah onderrichten in verband met de Quran?
* Hoe gaan we de Sirah (levensverhaal) van de Profeet (vrede en zegeningen over hem) bekend maken aan iederéén? Elke man, vrouw en kind hoort te weten wat voor iemand deze man was, hoe hij zijn leven leefde. Hoe gaan we dat aanpakken?
* Hoe gaan we onze studerende tieners helpen, die problemen krijgen met hun geloof als ze een les over de evolutieleer hebben gehad?

Dàt zijn aandachtspunten! Dit is hier en nu!
Dit gebeurt op dit eigenste moment.

Al dat andere? Het is heel boeiend – ik beweer niet dat het niet interessant is. Ik vind het heel boeiend. Ik heb zelf ooit eens, toen ik jonger was, een dertig pagina’s tellende verhandeling gelezen over de vraag “Lederen sokken of katoenen sokken?” voor de Wudhu. Een bespreking van dertig pagina’s! Als je me zou vragen om dat opnieuw te lezen, zou ik “Nee!” zeggen. En als iemand anders van plan was het te lezen, zou ik zeggen: “Maar neen, volg gewoon een geleerde. Er zijn belangrijker dingen om je zorgen over te maken, kerel!”. Het kan me helemaal niets schelen, er is zoveel dat belangrijker is. De mentaliteit van de Muslims moet veranderen.

Onze mentaliteit hoort te zijn: “Wat is prioritair?”

Wat is het waarop we ons ècht moeten concentreren? Ik wil hiermee aan niemand afbreuk doen of tekort schieten in respect. Maar het kwetst de Ummah. Daar ben ik persoonlijk van overtuigd: het schaadt de Ummah!

Wat de Quran als prioriteit heeft gesteld is ook onze prioriteit.

Wat de Quran niét als prioriteit heeft gesteld, dat is het ook voor ons niet. Heeft Allah veel belang besteed aan de vraag wààr Allah is? Mensen komen vragen: “Waar is Allah? Is Hij daarboven in de zevende Hemel of is Hij overal?” Heeft Allah die vraag gesteld? Hebben de Sahaba die vraag gesteld? Hebben ze er vaker naar gevraagd? Nee.

Onze prioriteiten horen die van de Quran te zijn. Wat wij het vaakst herhalen zijn de zaken die Allah het vaakst herhaalt. En wat is het dat Hij het vaakst herhaalt?
Taqwa – heb Taqwa – heb Taqwa… Tweehonderd en zoveel keer “Taqwa”.
Wat herhaalt Allah het meest? “Wees niet zoals de Bani Isra’iel!” Dat is wat Hij het meest herhaalt. Dàt is wat onze belangrijkste zorg moet worden, onze prioriteit, weet je. We moeten loskomen van dingen die ons afleiden als een volk.

Nog een laatste commentaar dat ik hierover met jullie wil delen. Ik beweer niet dat iemand onder jùllie zo is, maar ik heb dit zo vaak gezien. Er zijn mensen die niet bidden. En zelfs àls ze bidden, is het dan meer zoiets als het snelste-gebed-record. Heb je dit ooit gezien? (en hij maakt zoevende geluiden terwijl hij de gebedsbewegingen in hoogtempo nadoet). Het is meer een cardio-vasculaire oefening, een training, dat gebed van hen. Ze bidden dus niet, da’s één.

Ten tweede hebben ze geen enkel probleem met Riba (intrest) in hun leven. Helemaal geen enkel probleem. Ze houden bijeenkomsten die ongepast zijn (**), ze hebben niets gedaan voor de opvoeding van hun kinderen, ze houden zich bezig met allerlei soorten haraam zakendoen… Maar als ze het over de Islam hebben, dan hoor je: “Tja, nou… Islam… Wat zegt de Islam over de zeven hemelen? En wat zegt de Islam over slavernij? En wat zegt de Islam over het hebben van vier vrouwen?! Wat is dat daar met die vier vrouwen? …” Dat is het enige waar hun Islam op neerkomt…

En weet je waarom?
Omdat ze zo erg verdrinken in hun zonden
dat ze dàt probleem niet eens meer willen behandelen.

Maar dat is net het echte probleem! Dus daar willen ze het niet over hebben. Ze willen nog wel over de Islam praten. Dus: “Laten we het dan over iets anders hebben, een randaspect van de Islam dat niets met mijn eigen leven te maken heeft. Laten we het daarover hebben: Waarom zegt de Quran zus over Jennah of zo over Jennah? Ik wil weten wat er gaat gebeuren met de christenen op de Dag des Oordeels…”
Broeder, wat gaat er met JOU gebeuren op de Dag des Oordeels?!
Vergeet die christenen, wat staat er jou te wachten?! Mensen vragen me: “Wat krijgen de vrouwen in Jennah?” Daar zal Allah wel voor zorgen, maak je daarover geen zorgen! Zorg gewoon dat je er gerààkt. Heb jij je ticket al op zak dat je je moet bezighouden met wat de vrouwen daar krijgen? Toe nou!

We moeten realistische Muslims zijn:
we pakken de realiteit aan,
we kijken naar onze godsdienst
en zoeken naar oplossingen voor de problemen
waarmee we op dit moment worden geconfronteerd.

Weet je nog dat ik heb gezegd dat we een revolutie nodig hebben in de Islamitische studies? Dit is wat ik daarmee bedoelde. We moeten de problemen bestuderen die de Ummah op dit moment treffen. Niet de oude problemen van vroeger, waar wij niets meer aan hebben. Niet de onderwerpen die niemand van ons tot betere Muslims maken!

Als het mij geen betere Muslim maakt, geen betere vereerder,
geen betere slaaf van Allah, geen betere vader,
geen betere echtgenoot, geen betere zoon, geen betere dochter,
geen betere burger, geen betere deelnemer, geen betere schenker, …
als het mij niet helpt een daarvan te worden, dan wil ik het niet eens weten!

Een laatste commentaar. Beloofd.
Ik heb een vriend. Echt een slimme kerel, een hoog diploma aan de universiteit van Harvard. Knap. Slim. Ik bedoel maar: na twee minuten bij hem voel ik me zo verschrikkelijk dom… Hij wou Islamitische studies volgen, dus ging hij naar Syrië en hij bestudeerde Hadith, en hij studeerde nog ergens anders en hij studeerde onder een of andere geleerde… Een ongelooflijk intelligente persoon! En uiteindelijk schreef hij zijn thesis. En die thesis ging over het leven van een geleerde, een van de studenten van Imam as Shaafa’i. Zijn thesis ging over het leven van een student van Imam as Shaafa’i – een thesis van vierhonderd pagina’s.

Op een keer ging ik hem afhalen van de luchthaven en we praatten wat. Dus vroeg ik hem naar zijn thesis en hij vertelde over die geleerde en zijn leven: “Het was een heel interessant iemand. Hij schreef dit boek en dat boek…” En ik vroeg: “En wat is er van je thesis geworden?” Hij zei: “Ze is uitgegeven.” “Waar is ze uitgegeven?” “Door de universiteit.” “En waar is ze dan nu?” “In de bibliotheek.” “Wie heeft ze gelezen?” … Hij glimlachte en zei: “Ik denk niet dat er ook maar iemand ze gelezen heeft.” Ik reageerde: “Vertel je mij dat je twaalf jaar hebt doorgebracht met het bestuderen van de Islam – twaalf jaar Islam! – met de intelligentie die Allah jou heeft gegeven, en je hebt iets bestudeerd dat niemand leest?! Is dat hùn schuld of die van jou?! Je bent begonnen aan een onderwerp dat JIJ interessant vond. Waarom nam je niet een onderwerp waar de UMMAH nood aan heeft?! Waarom dacht je er niet op die manier over:
Wat hebben de Muslims nodig? Wat heeft deze Dien de Muslims te bieden?”

Waar zijn de mensen die de psychologie in de Quran bestuderen
zodat we psychische bijstand kunnen verlenen?
Waar zijn de mensen die profetische geneeswijzen bestuderen,
bemiddeling, conflictoplossing tussen man en vrouw,
conflictoplossing onder Muslims?!

Er zullen mensen zijn die zeggen: “Hebben we dat wel nodig?!” Ja! Maar we bestuderen die problemen niet eens. We bedenken een thesis over een of ander obscuur onderwerp en we bestuderen dat diepgaand… En wie heeft daar wat aan?! Geen idee. Een andere geleerde, die de enige zal zijn die het leest? Ze sporen mensen aan om geleerden te worden die in een luchtbel leven, die geen impact hebben op de samenleving,

Nu zijn er alhamdolillah enkele geleerden die daar uitkomen en problemen beginnen aanpakken die echt iets met het leven van de Muslims te maken hebben, en met wat er in de wereld gebeurt. Maar we moeten dat aanwakkeren en zorgen dat het méér gebeurt. We moeten onze Ulamaa aansporen ons oplossingen aan te reiken. Zij zijn onze leiders, onze herders. Maar soms gaan ze zo op in hun liefde voor hun boeken, dat ze niet meer weten wat er op het terrein gebeurt.

Ik zat eens samen met een Alim, een echt gekwalificeerde Aim. Een Mufti.
Ik voelde me zo vereerd om in zijn gezelschap te zijn.
Ik zei: “Ik wil u iets vragen. Als iemand X Y Z doet – een jongmens doet X Y Z – wat zegt u daarover?” Hij zei: “Het is haraam! Hij mag dat niet doen! Enzovoort…”
En ik: “OK, ik geef u wat achtergrond. Dit is gebeurd, en dat is hem overkomen, en dat is voorgevallen en dit is de situatie…”
En hij zei: “Dat is onmogelijk. Zoiets gebeurt niet.”
Ik zei hem: “Dat gebeurt juist elke dag. Dat is een Muslimtiener, dat is het leven van… “ Je kent wel dat programma op TV: “The life of a teenager “ (Het leven van een tiener)? Het leven van de Amerikaanse tiener? Er zou nog zo’n programma moeten komen: “Het geheime leven van de Muslimtiener”. Echt. En die Alim is geschokt! Hij kan niet geloven dat Muslimjongeren zo kunnen zijn!

Dat is zijn schuld niet. Dat is ONZE schuld omdat we niet eens naar hem toe zijn gegaan. Onze Ulamaa kennen het Boek. Ze kennen de Quran en ze kennen de Sunnah. Wat kennen ze niet? Wat er om hen heen gebeurt. Dat moeten WIJ hen geven, opdat ze ons de juiste leiding kunnen verschaffen! We moeten ze daartoe aanporren. Ken je de mensen van “Riwaaya en Diraaya”, de mensen van de vertelling. Nu, sommige van onze Ulamaa zijn zo wel, ze weten echt wat er om hen heen aan de hand is. Echt. Maar veel van onze Ulamaa niet. En daardoor staat de manier waarop ze problemen aanpakken los van de realiteit. Dat is een probleem!

Wij moeten die generatie opbouwen!

We gaan een generatie van jonge mensen vormen
die hun Dien leren en in contact staan met de realiteit,
die leren van de geleerden en de band vormen
tussen de geleerden en de samenleving.
Onze jongeren zullen de geleerden leren:
“Dit is wat er gebeurt in onze maatschappij. Help ons daarmee.”
Dat is hoe een gezonde Ummah er uit ziet,
wanneer de Ulamaa een band hebben met de mensen
en waar de jeugd tussen hen in staat,
waar de jeugd de verbinding vormt.
Wij gaan die generatie jongeren opvoeden, insh’Allah.

Moge Allah, azza wa dj’al, onze Ulamaa helpen
om hun werk goed te doen,
en moge Hij ons voordeel door hen schenken.

Iemand uit het publiek vraagt naar de twee opnames die N.A.Khan eerder in zijn spreekbeurt over opvoeding had gegeven en waarvan hij de ouders had aangeraden die (in het Engels) te beluisteren op youtube.com. Ze komen uit de (??? Shaamal Awadi sets, of Ishama???) moge Allah hem beschermen en behoeden):

1/ Children around the Messenger (Kinderen rond de Boodschapper)
2/ Mothers of the Believers (Moeders van de Gelovigen)

(*) nota van de vertaler: Kort je handen heffen, zoals bij het begin van de Salaat, wanneer je “Allaahu Akbar!” zegt.

(**) nota van de vertaler: bedoeld wordt hier mannen en vrouwen samen in eenzelfde feestzaal, er speelt muziek (er wordt misschien zelfs gemengd gedanst?), er worden foto’s gemaakt …

bron : http://www.youtube.com/watch?v=G6uWbJRGvwY
Dit bericht werd geplaatst in Muslim zijn is... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.