Mi’raaj – De hoop versterken

Bemerking:
Laat het duidelijk wezen dat geen enkele betrouwbare Hadith van dit gebeuren een feest maakt. Ook de Profeet zelf (vrede en zegeningen over hem) heeft nooit iets speciaals gedaan om deze dag te gedenken op een manier die ons een excuus geeft om hier een feest van te maken. Het is een mooi moment uit zijn leven en we kunnen er bij stilstaan en uit leren. Maar laat je er niet toe verleiden om er meer van te maken dan het is!

Auteur: Sadullah Khan

In de Naam van Allah, de Meest Genadige, de Meest Barmhartige

De Isra’ en de Mi’raaj zijn gewichtige gebeurtenissen die zich voordeden op een cruciaal moment in het leven van Profeet Muhammad (vrede en zegeningen over hem). Deze verheffende ervaring (Mi’raaj = stijgen) had plaats in het jaar waarin de Profeet (vrede en zegeningen over hem) twee van zijn belangrijkste steunpilaren verloor: zijn oom Abu Talib (wiens politiek gezag en zorg voor de Profeet de inwoners van Mekka ervan had weerhouden de Profeet kwaad te doen) en Khadijah (zijn geliefde vrouw, vertrouwenspersoon, partner en geldschieter voor de pas ontloken islamitische beweging). Het was nà de Mi’raaj dat de Profeet (vrede en zegeningen over hem) Mekka moest verlaten, maar dat vertrek werd een keerpunt voor de jonge moslimgemeenschap en veranderde de loop van de geschiedenis.

We kunnen veel praktische en spirituele lessen trekken uit de Mi’raaj.
We zullen ons hier, aan de hand van de levenslessen die we halen
uit het voorbeeld van de Profeet (vrede en zegeningen over hem),
vooral concentreren op de hoopvolle houding waartoe ze inspireert.

De ideale houding tegenover de toekomst

Onze houding tegenover de toekomst beïnvloedt onze geestesgesteldheid tegenover de rest van ons leven. Positief denken over het leven dat voor je ligt hoort tot de grootste bronnen van motivatie. Hoop – die realistische verwachting dat iets goed of beter kan en zal gebeuren als we maar gewoon ons best blijven doen – is de beste houding tegenover de toekomst.

Hoop is … vooruitkijken, geloof, vertrouwen,
inzet, verwachting, optimisme.
Hoop is het motiverend verlangen dat je in gedachten houdt,
terwijl je wacht op de resultaten of de afloop van een gebeurtenis.
Het is de gedachtengang in je hoofd die anticipeert op een afloop
(positief, goed, aangenaam, belonend, onthullend, blij) die je wenst.
Hoop verwerf je door optimisme, door te zoeken naar oplossingen
waar anderen enkel problemen zien.
Hoop is ons verlangen om ergens in uit te munten,
om iets te bereiken, tegen de verwachtingen in.

Profetisch voorbeeld van hoop: inspiratie en aanmoediging

Het hele leven van de Profeet Muhammad (vrede en zegeningen over hem) is een levend voorbeeld van de kwaliteit van hoop-in-actie. Hij volhardde geduldig, al leek het onmogelijk en ondanks tegenslagen, geconfronteerd met vijanden die sterker waren in kracht en aantal. En toch gaf hij, ondanks dit alles, nooit de hoop op dat hij de godsdienst van de Islam zou vestigen, en hij slaagde er ook altijd in de mensen rondom hem te inspireren.

Anderen inspireren

EERSTE UITNODIGING:
Toen Allah de Profeet de opdracht gaf (Edele Quran 26:214) om zijn verwanten uit te nodigen tot de Islam, was er niemand die hem geloofde behalve een 11-jarig jongetje dat luisterde naar de naam Ali. Hij werd uitgelachen omdat hij enkel de steun had van een kleine jongen. En toch bewijst de geschiedenis hoe groot het succes was, zowel van de Profeet (vrede en zegeningen over hem) als van de niet-aflatende toewijding van die jonge knaap.

Niet wanhopen aan zichzelf

Abu Talib, de oom van de Profeet, werd door de Quraysh gestuurd om met de Profeet te onderhandelen in een poging zijn invloed in te dijken. De Profeet had zo’n positieve houding en zelfvertrouwen dat hij zij: “O mijn oom. Zelfs al gaf je mij de zon in mijn rechterhand en de maan in mijn linker, dan nog zal ik niet afwijken van mijn opdracht. Ofwel slaag ik in mijn taak, ofwel sterf ik terwijl ik het probeer.” Dit gebeurde toen de beginnende moslimgemeenschap nog heel klein was in aantal en op het punt stond politiek en economisch te worden geboycot.

Niet wanhopen

KHANDAQ: Ingesloten en belegerd door een confederatie van legers, werkt de Profeet (vrede en zegeningen over hem) zij aan zij met zijn gezellen om een gracht te graven rond de stad Medina. Hij hakt zo hard met zijn houweel in op de rotsen dat de vonken er afspringen. Salman al-Farsi (die het idee had om die gracht te graven) vraagt hem: “O Profeet. Wat waren die heldere vonken die ik zag toen je drie keer op de rots sloeg met je houweel?” De Profeet antwoordde: “In de eerste vonk zag ik de paleizen van Sham die Allah voor ons opende. De tweede, daarin zag ik de paleizen van Perzië en zijn stralende steden die Allah voor ons opende. En in de derde bood Allah ons de sleutels van Jemen aan en zag ik de poorten van San’aa.” Dat vertelde hij aan een groep mensen die werd omsingeld door vijanden en niet zeker waren dat ze de volgende dag nog in leven zouden zijn. Toch gaf hij hen vertrouwen en hoop op een stralende toekomst, die ze uiteindelijk ook verwezenlijkten.

HIJRAH: De Profeet (vrede en zegeningen over hem) ontsnapte aan de spoorzoekers van de Quraysh die vastbesloten waren om hem te vermoorden. Hij en zijn gezel (Abu Bakr) verstopten zich in een grot op de berg Thawr, net buiten Mekka. Zijn vriend was bang, maar de Profeet (vrede en zegeningen over hem) sprak hem moed in (zoals we het lezen in de Quran 9:40): “Wees niet bang. Allah is bij ons.”

 

Bron: http://www.islamicity.com/articles/Articles.asp?ref=IC0708-3336#sthash.Vmsi29Xy.dpuf

 

Dit bericht werd geplaatst in Sprokkels en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.