Haat het ongeloof, niet de mens

Foei als iemand niet moslim is?

Nochtans, wanneer we terugkeren in de geschiedenis, waren de voorouders van moslims zelf niet-moslims. Ergens in die stamboom was er iemand die als eerste van die familie de stap naar de Islam heeft gezet. Ja, zelfs al tel je een Sahaba (moge Allah tevreden zijn over hen) onder je voorouders: de Sahaba waren de eersten om moslim te worden – dus waren ze het voorheen niet.

Het is door de goedheid, de liefdevolle aandacht
en het geduld van de moslims die ze ontmoeten,
dat mensen moslim worden.

Uiteraard wanneer Allah hen daartoe de leiding en inzichten geeft. Stel je eens voor dat de Profeet (vrede en zegeningen over hem) de ongelovigen had uitgescholden voor ongelovige honden, zoals sommige moslims dat momenteel menen te moeten doen. Stel dat hij ze alleen maar had gezegd dat ze zullen branden in de hel, om zich dan verder niet meer om ze te bekommeren… Zouden we vandaag nog spreken over de Islam? Zouden er moslims zijn?

Als wij daarentegen elke niet-moslim behandelen als een potentiële moslim, ongeacht of ze de Islam aannemen tijdens ons leven of niet, ongeacht of ze de Islam aannemen voor ze zelf sterven of niet, dan zou de wereld er helemaal anders uitzien – insh’Allah.


Niemand houdt van slechte daden en gewoonten,

niemand houdt van het kwaad dat iemand doet.
Maar het individu? Daarvoor is er altijd nog hoop, subhaan Allah!

De Sharia en de Islam maken een heel duidelijk
onderscheid tussen het individu en wat hij doet.

Stel bijvoorbeeld dat ik de naam noem van iemand die jou enorm veel kwaad heeft aangedaan. In je menselijke zwakheid zal je zeggen: “Die persoon is boosaardig, het is onmogelijk dat die ooit verandert. Dit hoofdstuk is afgesloten en die daar gaat naar de Hel”. Dat maakt deel uit van onze zwakte, maar een moslim zal altijd nog hoop koesteren.

Kijk naar Muhammad (vrede en zegeningen over hem). Als je je afvraagt wie hem het meest kwaad heeft gedaan tijdens de beginjaren van de Islam, dan zal je het met me eens zijn over de naam “Abu Jahl”. Hij was een van de meest openlijke, hardcore en koppige vijanden van de Islam. Hij deed alles wat in zijn macht lag om Muhammad (vrede en zegeningen over hem) zowel mentaal als fysiek schade toe te brengen. Toch weten we dat Muhammad (vrede en zegeningen over hem) heeft gebeden:

“Allahumma, a’izza ‘lIslama
bi ahadi ‘l Umarain”

“O Allah, geef de kracht van Islam
aan een van de twee Umars.”

Wie waren die twee Umars? Zijn twee belangrijkste vijanden: Abu Jahl bin Hisham (die ook Umar heette) en Umar ibn al-Khattab. De Profeet (vrede en zegeningen over hem) achtte het toch nog mogelijk, en bad er ook om, dat toch één van de twee moslim zou worden en dan zou die vroegere vijand een naaste en geliefde Sahaba worden… Je hebt die tweede Umar al herkend. Inderdaad, hij groeide uit tot een van onze grootste voorbeelden in de Islam, terwijl hij voorheen zelf de moslims had vervolgd! Allahu Akbar!

Laten we leren om weer als moslims te reageren op tegenkanting,
en niet als een of andere filmfiguur die de boel kort en klein slaat
of zijn tegenstanders beledigt en kleineert tot diep in hun ziel.

Laten we beseffen dat we zelf misschien ooit niet-moslim waren
of als geboren moslim toch ooit eens “een-beetje-twijfelend”.

Mensen leggen een weg af tijdens hun leven. Het Pad van de Islam is een weg: startpunt, evolutie en groei, en ooit insh’Allah ons verhoopte einddoel voor het aangezicht van Allah,
in het gezelschap van Zijn Boodschappers en zoveel voorbeeldige voorgangers. De essentie is echter niet het einddoel (dat is voor iedereen anders), maar het feit dat je op weg gaat en je best doet om steeds weer wat vooruitgang te boeken, hoe miniem ook.

Dat de Islam een pad is, een weg,
betekent dat het niet statisch is.
Het veronderstelt vooruitgang
(en soms eens stilstaan, het risico
op achteruitgaan en zelfs afdwalen).

Jij en ik zijn niet de beste moslim die we kunnen zijn. Maar we proberen. Anderen proberen een goed mens te zijn, en moeten nog ontdekken dat de Islam hun pad is… of niet… Geef ieder van hen de kans om te groeien.
Om een plant te laten groeien, trek je ze niet gewoon uit de grond omhoog. Je geeft ze goede potgrond, je giet ze op tijd en zorgt dat ze genoeg zon krijgt om te zich te ontwikkelen. Groeit ze scheef, dan ondersteun je ze. Alles met liefde, niet met haat.

Een mens op weg naar Allah
is je liefde zoveel meer waard!

We haten niet de mens die iets misdoet
maar het kwaad dat hij verricht.
De mens kan veranderen.
Zijn misdaden kunnen worden vergeven.

Met de hulp van Allah zullen jouw
geduld en voorbeeld daartoe bijdragen.

Deze bijdrage komt voort uit en bouwt verder op wat ik leerde uit:

https://www.youtube.com/watch?v=vH9s8XvTpM0&feature=em-subs_digest-g

Dit bericht werd geplaatst in Foei Islam ?, Muslim zijn is... en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.