De fitna van de verloren fitra

Op zoek naar de stem van onze ziel

Samengevatte vertaling van een Khutbah door Nouman ‘Ali Khan

As-salamu ‘alaikum wa rahmatullahi wa barakatuh.   

Ik wil het met jullie hebben over iets wat me nauw aan het hart ligt en waarover ik me ook voor mijn eigen kinderen zorgen maak. Namelijk de basis van ons geloof: onze fitrah. Onze fitrah wordt bedreigd en de Islam waarmee we ons bezighouden is vaak niets meer dan een lege huls. Dat is een gevaarlijke evolutie.

Dit is een Ayah die me doet huiveren. A’udhu Billahi min ash-shaytaan-ir-rajeem…  

“O Boodschapper! Laat je niet bedroeven door degenen die met elkaar wedijveren in ongeloof en die behoren tot degenen die met hun monden zeggen: ‘Wij geloven’, maar wiens harten niet geloven. (…) Zij zijn degenen wiens harten Allah niet wil reinigen. Voor hen is er op de wereld een vernedering en voor hen is er in het Hiernamaals een geweldige bestraffing.” (De Edele Quran 5:41)

Allah waarschuwt de Profeet (vrede en zegeningen over hem) voor een gevaarlijke groep binnen de rangen van mensen die zich moslims noemen: Hun harten weten nog niet wat het betekent om te geloven.

Het is niet omdat je
moslim bent geworden
dat je fitrah ineens in orde is.

Alle mensen hebben dit aangeboren gevoel voor fatsoen meegekregen: liefde voor de waarheid, drang naar rechtvaardigheid, barmhartigheid, dienstbaarheid, respect, dankbaarheid, waardering, eerbied… Dit zijn allemaal zaken waarmee niet alleen moslims begaan zijn.

Het is niet om het even
wie een boodschap overbrengt
opdat ze impact zou hebben.

Mensen kunnen gerust prachtige lezingen geven en spreken voor een groot publiek, maar dat betekent niets als hun karakter niet overeenstemt met wat ze zeggen. Dat probleem bestond alvast niet in het geval van onze Profeet (vrede en zegeningen over hem).

Laten we nagaan
wat voor iemand
we zijn geworden.

Er zijn sociologen die statistieken publiceren over de gemiddelde leeftijd waarop een kind op deze planeet aan pornografische beelden wordt blootgesteld! Dit is een crisissituatie. Al laten we die dingen niet toe bij ons thuis, onze kinderen zullen er toch mee in contact komen, dat staat vast. Dit is onze realiteit. Hun fitrah is in gevaar, hun onschuld wordt belaagd.
Denken we aan de jongeren. Er gebeurt iets in je leven en alles verandert. Vroeger amuseerde je je op je mobieltje of tablet, maar hoe dan ook zou je nooit iets aangeklikt hebben dat over Islam of moslims ging. En kijk, hier zit je nu…

Maar zelfs wie zijn weg
terug naar de Islam heeft gevonden
is niet veilig. Echt niet!

Het betekent enkel
dat het bombardement van Sjaitaan
op jou nog zwaarder zal zijn.

Je zit nog meer in de penarie dan de anderen, want jouw grootste gevaar is zelfgenoegzaamheid: dat je anderen gaat zien als mensen die nog niet zo ver staan als jij, alhamdolillah. Dus zal jij nu wel veilig zijn. Niet dus. Jij niet en ik niet. Dat zijn allemaal uiterlijke aspecten van ons geloof.  Onze fitrah ligt tegenwoordig echter constant onder vuur bij alles wat we doen.

De lakmoestest voor je Fitra.

LAKMOESStel dat je naar een film zit te kijken en er komt een vieze scène – je weet wel wat ik bedoel – en het doet je niets, je geeft geen kik. Dat betekent dat je fitrah aan het afsterven is. Als je met vrienden optrekt en ze roddelen over een van je makkers en jij doet gewoon mee, dan is je gevoel voor fatsoen aan het wegkwijnen en heb jij een probleem. Je ziet op het nieuws verontrustende beelden van een ramp of kinderen in nood en zonder verpinken zap je naar een ander kanaal voor een komedie. Je fitrah is dood, kapot, verdwenen. Dat geschenk van Allah voor jou en voor de hele mensheid is verdwenen…

Als dat elementaire menselijke fatsoen
er niet meer is, maakt niets nog uit.

Je mag dan 5 keer per dag bidden, prima.
Je kan zelfs 
de hele Quran uit het hoofd leren,
dat is enkel nog een holle façade is.

Deze Ramadan kwam iemand naar me toe met de vraag welk lessenrooster ze moeten toepassen op hun zondagsschool: “Hoeveel Arabisch moeten ze leren? Hoeveel tafsir moeten we geven? Welke dua-boeken moeten de kinderen uit het hoofd leren?“ Enzovoort, enzovoort… Hoeveel zondagsscholen in het land zijn er waar we ons alleen maar bekommeren om de uiterlijke Islam.
smartbabyDe kinderen leren du’as uit het hoofd, ze leren de Sir
ah van de Profeet (vrede en zegeningen zij met hem) en ze antwoorden op enkele meerkeuzevragen op hun toets. Daar houdt het op. Niemand die zich erom bekommert – laat staan ernaar vrààgt – hoe het op school gaat, of ze zelf wel weten waarom ze moslim zijn? De meeste kinderen kunnen gerust een test beantwoorden en slagen – ook een test over de Islam. En dan? Dat is niets meer dan intellectuele kennis. Maar ben je door die kennis ook beter mens bent geworden?

Wat is mijn actieplan
voor mijn kinderen?

Ten eerste: zingeving
Voortdurend zeg ik mijn kinderen: “Allah had een reden om jou op aarde te brengen. Allah wil dat je iets voor Hem doet. Jij moet uitzoeken wat het is dat je echt heel goed kan en hoe je dat dan kan teruggeven aan Allah.”

Ten tweede:
We moeten ons omringen met mensen
die van ons een beter mens maken.

Even belangrijk als het gevoel een doel in je leven te hebben is uiteraard goed gezelschap, dat onze slechte gewoonten niet nog eens versterkt. Ik heb het hier over mensen die je helpen om een betere vader/moeder te zijn, een betere zoon/dochter,  een betere buur. Het zijn mensen met wie je iets goeds doet en niet alleen babbelt. Al moet je daarvoor naar een andere buurt verhuizen, het is het offer waard.

Dan zijn er natuurlijk ook de praktische lessen.
Je kan met hen praten over de vrijgevigheid van de Profeet (vrede en zegeningen zijn met hem), maar dat betekent niets voor je kind als je het niet ook vraagt om zijn lievelingsspeeltje af te staan. Jullie kunnen samen gaan Eid-shoppen, maar niet voor de kinderen: je gaat geschenken kopen voor hun neefjes en nichtjes. Zo leer je ze om niets voor zichzelf te vragen. We verwennen onszelf en onze families te veel en dat leidt tot ondankbaarheid: we vinden alles wat we hebben en krijgen vanzelfsprekend. Dat vernielt onze fitrah.

Respect en dankbaarheid.
Een van de hoofdoorzaken voor de ondergang van ons gevoel voor fatsoen is ons gebrek aan respect. Er is niets dat aan onze kritiek en spot ontsnapt – of het nu gaat om het Boek van Allah, om je ouders, je leerkrachten of je school… Op alles hebben we kritiek. We zitten gevangen in die consumptie-mentaliteit en het is hoog tijd dat we ons daaruit bevrijden. Respect voor de dingen rondom ons is een eerste stap naar waardering ervoor. Respect voor leerkrachten, bijvoorbeeld. Je kinderen hebben leerkrachten die geen moslim zijn. Betekent dit dat ze geen respect verdienen? Zij geven je kind kennis! Het maakt niet uit of ze moslim zijn of niet, ze verdienen ons uiterste respect!

We vinden al die instructies terug in onze Boeken

boeken… maar ze geraken niet meer binnen in onze dagdagelijkse realiteit. We geven lezingen over liefdadigheid en het beperken van verspilling maar we zijn meteen ook degenen die het meeste voedsel weggooien na een islamitische activiteit. We hebben de mond vol over het feit dat Allah ons deze Aarde als een amaanah heeft gegeven, maar we produceren waarschijnlijk meer afval dan alle anderen samen. Hier ontbreekt fitrah. Hier ontbreekt respect en eerbied voor de ander. Dit moeten we herstellen.

En dàn, daarop verder bouwend,
leren we onze kinderen 
salaat
en dua’s en tajweed en Quran en Sirah en Fiqh.

Al die zaken zijn uiteraard absoluut belangrijk en onmisbaar, maar als er aan de basis niet dat elementaire fatsoen ligt dan is al het andere hol en zonder betekenis. Ze zullen het leren en ze zullen het op een bepaald moment ook weer uitkotsen zonder dat het iets voor ze betekent.

Tenslotte wil ik dat ze mensen worden die nadenken.
Daarmee bedoel ik niet dat ze gaan lezen wat een ander denkt. Je moet zelf iemand worden die diep over dingen nadenkt. Voor mij persoonlijk is de beste handleiding om mijn denken te ontwikkelen de Quran. Echt waar. Een gesprek over de Quran met onze gezinnen, Ayah per ayah, beetje bij beetje, op basis van degelijke studies in toegankelijke bewoordingen bereidt hen voor op een leven van reflectie. Ze leren de wereld te zien door de bril van een Ayah van Allah. Dit Boek mag niet een hoop papier op een boekenplank worden. Het mag niet iets worden waaruit we op een mooie toon stukken voordragen. Het moet iets zijn waarover we grondig nadenken en waarmee we nadenken.

We kijken naar de wereld
en hij doet ons denken aan een ayah.

We zien een vriend en denken
aan de ayaat over vrienden.

We zien de natuur en herinneren ons
dat die natuur een geschenk is.

We zien hoe snel de nacht
de dag verdrijft,

en dat herinnert ons eraan
dat de tijd snel vervliegt.

Dat is wie we horen te zijn:
mensen die nadenken.

Moge Allah, azza wa jal, ons helpen om onze fitrah te beschermen en te voeden. Moge Allah, azza wa jal, ons de middelen, de mogelijkheden en de toewijding schenken om deze aanval op het mooiste geschenk van Allah aan de mensheid te bestrijden, en waarvoor hij deze Ummah heeft ingezet om haar niet alleen te beschermen maar ook te herstellen en vernieuwen, voor deze Ummah en de rest van de wereld.

BarakAllahu feekum wa’s-salamu ‘alaikum wa rahmatullahi wa barakatuh.

Volledige lezing, in het Engels:

nouman lecture

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muslim zijn is..., Quran - onze gids en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De fitna van de verloren fitra

  1. Pingback: De fitna van de verloren fitra | Quran waarderen

Reacties zijn gesloten.